ADD het gevoel anderen teleur te stellen

Laatste reactie 17/05/2019 00:10 door Gerjan
· Markeren als ongelezen
Nicole Jansen 3 maanden geleden geplaatst
Hoi allemaal, 

Ik heb besloten om op dit forum van mij af te schrijven. Ik ben een 41 jarige dame en net nieuw op het forum. Momenteel zit ik in diagnostisch onderzoek vanwege vermoedens ADD. De psychiater heeft aangegeven dat zij een groot vermoeden heeft dat ik add heb. Het onderzoek is bijna afgerond. En hierna zal er hoogstwaarschijnlijk een behandeltraject worden ingezet. Ik heb ervoor gekozen om hulp te zoeken nadat mijn 8 jarige zoon is gediagnosticeerd met adhd. Ik herkende tijdens zijn onderzoeksperiode steeds meer punten waar ik in miijn levensloop tegen aan ben gelopen. En nog steeds tegenaan loop. Ik heb besloten om hulp te zoeken.  Hoewel ik op mijn werk redelijk goed functioneer, is mijn hoofd vaak vol. Ik geniet echter wel van mijn werk en heb leuke collega's. 

Op dit moment is er veel gaande. Zoon zal vanwege onvoldoende kunnen meekomen op regulier onderwijs na de zomervakantie starten op het SBO.  Samen met zijn behandelaar en school hebben wij deze beslissing genomen. Nu is het wachten op de toelating. Enerzijds sneu dat zoonlief afscheid moet nemen van zijn vriendjes. Anderzijds heb ik na het kijken op de sbo school het idee dat hij daar beter tot zijn recht komt. Zoon gaat wat betreft gedrag op school goed, heeft veel vriendjes maar het leren blijft, ondanks zijn medicatie voor hem moeilijk. De behandelaar gaf bij ons  aan dat de rek op regulier eruit was en school nog weinig positief kon kijken naar de resultaten van zoon.  

Omdat ik merk dat míjn hoofd behoorlijk overloopt  door al deze ontwikkelingen heb ik besloten om te stoppen met een buurt initiatief welke ik met een buurtgenoot in de buurt had opgezet. Ik heb aangegeven dat het mij teveel word en wil mij focussen op het gezin, mijzelf en het werk.  Deze buurtgenoot gaf aan dan ook met het project te  stoppen omdat wij het samen hebben opgezet en gaf aan dat zij het besluit van mij respecteerde maar erg rigoureus vond.  En mij had moeten beseffen dat mijn besluit gevolgen had voor het initiatief. Ik  voelde mij meteen een hork  want nu komt het hele initaitief niet meer van de grond. Ze was daarna logischerwijs van slag . Tevens benoemde zij dat ze het gevoel had dat ik al mijn schepen achter mij verbrand omdat zoon naar een andere school zal gaan. Zo komt het bij haar over. Ik heb nogmaals uitgelegd dat ik met mijzelf aan de slag wil gaan, mij wil richten op zoonlief en ik daar mijn energie in wil steken.

Ik merk dat ik hierdoor toch wel van slag ben. Ik heb het gevoel dat ik mensen enorm teleurstel .Trek mij bovenstaande aan en ga dan aan mijzelf twijfelen en uiteraard piekeren. Naasten en vrienden geven aan dat  het juist goed is om een grens aan te geven en aan mijzelf te denken. En vinden dat ik mij een schuldgevoel laat aanpraten.  

Tja en zoals een echte add-er betaamt racen al die opmerkingen van anderen door mijn hoofd. Bekijk ik zaken van tig kanten. Ben ik ergens teleurgesteld dat ik opgeef en mensen teleurstel. Ben ik allerlei opties van hoe ik het had kunnen aanpakken in mijn hoofd aan het opsommen. Is het innerlijk een gevecht.  Maar voel ik anderzijds ook opluchting omdat ik mij kan gaan richten op zaken die op dit moment van belang zijn.  Ben ik gaan staan voor d belangen die ik op dit moment belangrijk vindm. Een heel scale van emoties, conclusies en gedachten passeren in mijn hoofd de revu. Vooral op.momenten dat ik overprikkeld ben.

Ik vroeg mij af of andere adhders/ adders deze pieker achtbaan herkennen. Wie heeft er tips om wat orde in de chaotische gedachten en emotie stroom te kunnen creëren? 
Maurice I 3 maanden geleden geplaatst
Hallo Nicole,

Allereerst natuurlijk super goed dat je je gevoel van je afschrijft via dit forum. Volgens mij is dat dit ook een van de oplossingen die je eigenlijk zelf al aandraagt.  Zeer herkenbaar ook wat je meemaakt.. Door je enthousiasme en sociale gevoelens wil je soms de hele wereld helpen met initiatieven maar dat kan niet altijd...Wat je doet lijkt me toch prima...Je werk aan jezelf en je gezin en als je jezelf helpt kun je ook beter anderen helpen.

Nog een aantal tips (die bij mij werken om orde in de chaos te krijgen en weer wat positiviteit te creeeeren.

- Ik schrijf dagelijks ca. 5  positieve dingen op die ik zie of waar ik dankbaar voor ben. Voor ons is het lastig om zoiets vol te houden zou je zeggen, maar sinds oktober 2015 heb ik inmiddels meer dan 4000 mooie/dankbare  momenten verzameld.

- een stuk wandelen/sporten/zwemmen even het hoofd leeg maken

- even op zijn tijd terugtrekken. Als ik na werk thuiskom ga ikzelf altijd eerst douchen, misschien een aparte gewoonte maar eigenlijk is dit een stuk meditatie voor me.

- Ook kan muziek een vorm van meditatie. Ik kan er niet zonder en moet de muziek (ook in de bus naar werk) aan hebben om overprikkeling te voorkomen.

Dit zijn dingen die voor mij werken, misschien heb je er wat aan.....

Sterkte de komende tijd

Nicole Jansen 3 maanden geleden geplaatst
Dank je Maurice voor je tips. Ik vind de 5 dagelijkse positieve punten een hele mooie. Die ga ik zeker meenemen. Muziek is een heerlijke uitlaapklep. Ook geliefd hier. Eigenlijk hele praktisch tips

. Ik kan er zeker wat mee.
Maurice I 3 maanden geleden geplaatst
Het zijn gewoon een aantal praktische  tips inderdaad en volgens mij krijg je er hier straks nog veel meer hahaha !
Kijk vooral wat bij jou past zou ik zeggen....
Nicole Jansen 3 maanden geleden geplaatst
Ik hoop op veel tips☺️ haha maar dan zie ik vast door de bomen het bos niet meer😜. Maar juist d praktische tips zijn van belang voor het altijd maar in het hoofd zitten type
Maurice I 3 maanden geleden geplaatst
Dan kunnen we elkaar de hand schudden, het is soms erg frustrerend. Het is goed dat je hulp zoekt en het traject ingaat. Ik heb hetzelfde traject in september 2018 gehad en ben toen gestopt omdat de medicijnen niet werkten en ik zelf dacht het allemaal wel op te los ...Niet gelukt dus komende week ga ik weer opnieuw het ADD coachingstraject in...Men heeft mij ook uitgelegd dat de zoektoch naar een goed medicijn vaak behoorlijk wat tijd nodig heeft....

Ook merk ik dat het het lezen van artikelen op dit forum ook erg helpt, maar ook dat je anderen ermee kunt helpen waar jezelf bijvoorbeeld minder moeite mee hebt. Je ziet dan in feite dat je eigenlijk best heel veel dingen wel goed oppakt...
Nicole Jansen 3 maanden geleden geplaatst
Hey Maurice lees dat je ook een zoektocht gaande bent. Welke medicatie heb je gehad? Heb je destijds veel bijwerkingen gehad? Ik begrijp van meerdere mensen dat instellen op de juiste dosis en medicatiesoort soms echt een lange zoektocht is.  En per individu zo kan verschillen welke medicatie kan aanslaan. Het is denk ik een tocht met vallen en opstaan. Net zoals het leven met add/adhd is.  
Stoer dat je een coachingstraject ingaat. Is dat een gespecialiseerde add /adhd coach? Ben heel benieuwd naar jouw ervaringen daarmee.
Zeker frustrerend om maar altijd een vol te hoofd hebben.  Kan soms voordelen hebben wb creativiteit en oplossingen aandragen. Soms ervaar ik dat ook echt als een kracht. Alleen slaat de balans bij overprikkeling naar te veel in t hoofd. 

Ik denk , hoop en weet wel zeker dat het forum heel helpend kan zijn..daarom ook maar aangemeld . Ik heb behoefte aan de ervaringen van anderen. En wellicht zoals je beschrijft kan ik ook weer anderen van tips voorzien zodra ik doorheb welke strategieen ik gebruik om het leven hanteerbaar te houden.  Het afschrijven en tips krijgen geeft  houvast.  Zeker op volwassen leeftijd hebben we vaak al onbewust trukjes geleerd om de add trekken te compenseren. En deze trukjes delen is handig. 

Ik ben ook zelf benieuwd hoe behandeling eruit gaat zien. Ik hoop zo meer handvatten, acceptatie en ontwikkeling te mogen gaan ervaren. En welke weg voor mij werkt. 

 Wat deed jou de stap nemen om hulp te zoeken...niss een beetje nieuwsgierige vraag.  Ik wil je in ieder geval veel succes wensen met je coachingstraject 


Maurice I 3 maanden geleden geplaatst
Hallo Nicole, ik weet zo even niet meer welke medicijnen het waren maar had er geen bijwerkingen  van maar ze deden me niets ook bij andere dosis....

Ik heb idd een gespecialiseerde ADD coach en ben zelf het traject begonnen omdat ik.mijn hele leven al aanliep tegen privé problemen vooral in de relatie sfeer en diverse banen/ondernemerschap....merkt heel erg dat ik mezelf niet was....altijd omgaan met situaties zoals anderen dat graag zien...vooral bij mijn relaties maar ook dierbaren....via internet en bepaalde zoek woorden googlen kwam.ik erachter dat het ADD kon zijn. Ik merkte dat mijn partner soms daar wel in meeging  maar soms ook niet....daarom heb ik besloten om de diagnose op te zoeken...hierdoor kan ik nu ook problemen plaatsen in mijn leven  maar vooral ook op zoek gaan naar een positief exemplaar van mijzelf

Ik hou je wel op de hoogte van de ontwikkelingen

reactie op @stukonrust:
Nicole Jansen Hoi Maurice, 

Interessant om jouw verhaal te lezen. Ik heb ooit ergens gelezen dat medicatie bij add ers minder goed aanslaat.  Wat krachtig van je dat jezelf op zoek bent gegaan naar een add coach en je op een positieve manier op zoek haat om om te gaan met de struikelblokken. Heel erg benieuwd naar de ontwkkkelinhen die je gaat maken. 
3 maanden geleden

Beantwoorden

War Hoofd 3 maanden geleden geplaatst
Over je vraag van dat buurt iets : ik kan wel meevoelen met die mevrouw. Voor haar gevoel laat je de boel nu in de steek denk ik. Je zou het kunnen oplossen door een ander te zoeken om het van je over te nemen. 
Je hebt wel gelijk dat je grenzen moet stellen maar als je ergens aan begint waar anderen op rekenen dan os het iets netter om het eerst anders op te lossen zodat iets wel doorgang kan vinden. 

Wel goed dat je je richt op kind, thuis en werk.  Ik ben wel eens te lang doorgegaan in dingen, had eerder een vervanger moeten zoeken, en dat was ook niet prettig want zo liep ik mezelf voorbij. Dat is ook niet goed. 
reactie op @warhoofd:
Nicole Jansen Hoi Warhoofd,  

Dank voor je reactie. Ik snap de teleurstelling zeker. En achteraf gezien was het ook netter geweest om vervanging te zoeken voor mij als persoon, dat is voor mij een wijze les. Op zich stonden wij er niet alleen voor. En kregen we vanuit het buurtteam ondersteuning. Maar de opzet en de lijnen liepen via ons 2. Dat is nou weg gevallen. De timing had hierin wat beter gekund van mij. 
Te lang doorgaan is zeker niet goed. Met dit soort ingewikkelde zaken loop ik prive vast. Het vreemde is dat ik op het werk veel moet schakelen en dat gaat mij goed af. Punt is dat ik het helaas niet meer terug kan draaien. Maar voor een volgende keer wel anders zal aanpakken. 

 
3 maanden geleden

Beantwoorden

Rolan Van Ierland 3 maanden geleden geplaatst
Hallo Nicole, wij hebben ook 2 ADHD-ers in huis (9/12) en ééntje ervan op SBO.  Nu is voor het voor 50% erfelijk belast dus de kans dat 1 van ons het heeft is heel groot (en ik ben het niet 😂).
Vroeger liep mijn vrouw inderdaad tegen de dingen aan die mijn zoontje ook kent maar uiteindelijk komt ze er wel, ze heeft nu net een opleiding afgerond (VIG). Het nadeel aan haar, en misschien aan jouw,  is dat er een beetje ingeslopen is dat je veel in een negatief daglicht ziet. Daar bedoel ik mee dat je vanuit vroeger niets kon bereiken (volgens je leraren dan hé) terwijl je veel meer kan dan je denkt. 
Goed dat je voor jezelf hebt gekozen,  ook is het belangrijk dat je partner je volledig steunt hierin.  Ik vind de chaos wel een beetje grappig juist. Ik denk dat de diagnose wel wat rust zal brengen,  maar je moet wel lekker jezelf blijven. 
Groet
reactie op @rolanvanierland:
Nicole Jansen Hoi Rolan, 

Dank voor je reactie. Zo te lezen wordt je omringd door adhders, lees dat je vaak grappige momenten ervaart. Lijkt mij soms ook wel lastig als partner. Mijn partner is zeker steunend maar kan er soms ook wel van balen dat hij 2 praatmachines en warhoofden in huis heeft. Leidt soms ook tot grappige situaties. 
Wat knap dat je vrouw een opleiding VIG heeft afgerond ondanks de opmerkingen van docenten in het verleden. Dat vergt doorzettingsvermogen. 
Ik heb ondanks mijn add de havo en het hbo kunnen afronden.  Middelbare school was wel verwarrend, voor vakken waar ik interesse in had, had ik hyperfocus en voor de vakken die mij niet aanspraken kon ik beroerde cijfers halen. Valt nu steeds meer op zijn plek. Ik denk ook dat add/adhd wat met je zelfbeeld doet en het voor jezelf verwarrend is om de ene keer wel goed mee te kunnen komen en een andere keer weer niet.  Ook voor de omgeving is dit soms verwarrend wat weer kan leiden tot negatieve uitspraken.
Op het HBO heb ik een fijne tijd gehad (social work) dat heeft mij weer wat vertrouwen gegeven. Maar dat volle hoofd dat blijft gewoon een ding.  

Ik lees dat 1 van je kinderen op het SBO zir, ik ben heel benieuwd hoe jullie dat ervaren. Kan jullie adhd-er daar beter meekomen?  Ik lees en hoor dat een boel kinderen op het sbo opbloeien. Ik hoop dat dat voor zoonlief ook zal gelden. 

3 maanden geleden

Beantwoorden

Rolan Van Ierland 3 maanden geleden geplaatst
Hoi, 
Dat onze zoon naar het SBO is gegaan is het beste wat we gedaan hebben,  hij heeft nog wel steeds medicijnen nodig voor de concentratie maar de succes verhalen zijn er des te meer nu. Van zijn vorige school speelt hij nog regelmatig met zijn vriendjes. 
Soms is er frustratie maar ook veel leuke momenten, vooral het automatiseren is een langdurig verhaal (jas ophangen, huiswerk dyslexy, opruimen) dan is vaak ook de vraag wanneer is het kind zijn of ADhd. Zelf zijn we er ook niet de beste in 😊.  
Ook de impulsiviteit en het elkaar opruien zijn lastige momenten. 
Groet Rolan
reactie op @rolanvanierland:
Nicole Jansen Hoi Rolan, 


Wat fijn dat het sbo goed is bevallen voor jullie zoon en dat er steeds meer succes verhalen zijn. Heel herkenbaar het automatiseren is hier ondanks medicatie nog steeds een ding.  In combi met dyslexie lijkt mij dat dubbelop. Jas ophangen kan ik thuis 10x vragen...bij een ander doet zoonlief het altijd keurig...dus ja wat is adhd en gewoon kindergedrag. Lijkt.mij soms wel pittig het reageren op elkaar. Zeker door de impulsiviteit en intense emoties kan t soms lijkt.mij wel even lastig zijn. Ik vind het knap dat je als partner en vader er zo reflecterend in kan staan.  Denk dat het voor partners en ouders soms wel een opgave is om met alles te dealen. 

Wij hopen dat zoon's  toelaat baarheidsverklaring wordt goegekeurd. Ik denk dat sbo passender zal zijn. 

Het blijft soms een zoektocht wat wel en niet werkt bij een kind met adhd. 


3 maanden geleden

Beantwoorden

🔥 Coen Olde Bijvank 3 maanden geleden geplaatst
1. Die achtbaan is zo herkenbaar. Ik zelf zit ook in de situatie van wat nu? Ik moet een baan maar welke? Komen opeens twee banen op mij af en welke dan te kiezen? Van deze stress raak ik depressief. En ja weinigen snappen dit. Is het handig om als ADD er een baan te nemen waarbij je flexibel moet zijn? IK weet soms niet wat wijs is.

2. Je buurvrouw is gewoon teleurgesteld. En dat is helemaal niet erg maar ook niet vreemd. Jij bent vast langer bezig met deze keuze dan zij. Dus jij bent verder in je proces van los laten.

3. Mijn zoon heeft ADHD en 3 jaar geleden zelf getest en ADHD. Heb mijn weg moeten vinden want soms waren de reacties niet tof want ik ben zo druk. Getwijfeld over medicatie, kamp al lang met verslaving tabak/wiet. Toch medicatie gaan gebruiken en het werkt goed. Sommige mensen begrijpen me niet altijd maar voor mij geen strijd meer. Ik ben sociaal actief met muziek in verzorgingshuizen, op straat zing ik vaak christelijke liedjes maar ook andere. Loslaten wat anderen van me vinden, daar ben ik van genezen en voel me letterlijk als herboren. Zeker na mijn hulp bij stichting de Hoop in Dordrecht en 20 jaar geleden tot geloof gekomen. Ben creatief, tekenen, speel diverse instrumenten en kan geen nood lezen Ik eet ze liever. Wij mensen stellen elkaar vaak teleur, daar zijn we mensen voor. Vergeven, een nieuwe start maken, vallen en opstaan en doelen voor ogen houden die haalbaar zijn. 

4. Heel herkenbaar. Ik ben 36 en weet al heel lang dat ik ADD maar eerder was er minder over bekend dan nu. Ik heb vaak het gevoel anderen en mezelf teleur te stellen en raak dan in een depressie. Pieker heel veel en bekijk alles van alle kanten. Bedenk zelfs wat er zou kunnen gaan gebeuren en ga meestal uit van het ergste waardoor alles een obstakel lijkt. Voor jezelf kiezen is heel belangrijk dat anderen dat niet begrijpen is hun probleem, maar snap dat dat moeilijk is van je af te zetten. Door medicatie is het piekeren wel minder en kan ik dingen beter los laten, maar nog niet altijd.

5. En ja dat piekeren is voor mij heel herkenbaar. In de TCM zeggen ze dan dat je milt-energie uit balans is.

6. Dapper besluit. Goed dat je dit voor jezelf gaat doen. Dat gaat je helpen, en je zoon. Dit is niks anders dan klassiek gedrag, op het moment dat jij voor jezelf gaat kiezen, zal niet iedereen er achter staan. Dat zegt meer over die persoon, dan over jou. Inderdaad wordt er op je gevoel gespeeld, omdat men weet dat je er vatbaar voor bent. Ik zou eens kritisch kijken hoe vaak je dat gebeurt. Als ADD'er heb je niet veel nodig om hierover te gaan malen. Kwestie van oefenen, goed kijken naar jouw gedrag, in plaats zo druk maken over die ander. Zij stelt jou ook teleur, omdat ze je niet met begrip kan supporten. Creëer rust en tijd voor jezelf, essentieel om overzicht te houden. 

7. De persoon die rigoureus handelt ben niet jij maar die buurtgenoot. Zij trekt meteen de steker eruit, niet jij.
Verder heb jij genoeg aan je hoofd en dat registreer jij heel goed. En je trekt je conclusies. Je buurtgenoot neemt geen verantwoording voor haar beslissing om te stoppen met het initiatief. Ze probeert, met succes, om op jouw schuldgevoelens in te spelen. Emotionele chantage noemt men dat. Dus leef je leven pas op je zoon. Jij bent lekker op weg zo te lezen.




@nicolejansen​ de bovenstaande reacties / adviezen heb ik verkregen via mijn ADHD-netwerk. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Niet teveel piekeren, je doet het hartstikke goed!
reactie op @coenoldebijvank:
Nicole Jansen Hoi Coen,
Dank voor je mooie  open, helpende en inzicht gevende reactie  Het is fijn om zoveel herkenning op dit forum te lezen. Ik vind het heel mooi om te lezen hoe ver je al bent met loslaten van oordelen van anderen. Ik lees in je verhaal dat je via je creativiteit en geloof je weg hebt gevonden. En doet wat goed voor jou voelt. Dat bewonder ik hoor! Herken je struggle met tabak, ik wil er al jaren van af...hoop dat ik na de diagnostiek wat meer handvatten ga krijgen.  Tabak en koffie zijn voor mij zelfmedicatie. Je schrijft in je post  dat medicatie de scherpe randjes weg haalt ivm piekeren.  Welke medicatie gebruik jij als ik vragen mag.? Maar dat piekeren altijd wel in meer of mindere mate aanwezig zal blijven. Denk dat dit inherent is aan het hebben van add. Ik hoop daarin een stukje zelfacceptatie te vinden. Ook zag ik dat je TOM noemde en disbalans van je milt .ben erg benieuwd wat je met TOM bedoelt.  
Ook herken hetgeen over piekeren en depressie...gaat vaak hand in hand...te overreflectief waardoor wij onszelf de put in kunnen reflecteren. Aan de anfere kant ook weer een mooie kracht om zaken van verschillende kanten te kunnen zien. En 100 stappen vooruit kunnen zijn in onzr gedachten, alle mogelijke risico's al hebben kunnen bezien..ik merk bij mijzelf dat zodra ik overprikkeld ben dit miin zwakte is. Zodra ik in balans ben weer mijn kracht kan zijn. Hoe ga jij hiermee om? 

Punt 7 raakte mij...ik hoor vaker dat ik mij van alles in de schoenen laat schuiven. Is zelfs een leerdoel op mijn werk.  Voel mij gauw verantwoordelijk en neem daarin te veel hooi op mijn vork.  Zeg op werk gebied steeds vaker nee. 

Het buurtinitiatief was weer een levensles  om aan de slag te gaan met verschilllende zaken wbt mijzelf en zoonlief. 

Wat betreft het buurtinitiatief heb ik van de buurtwerker begrepen, welke ik op de hoogte had gesteld van mijn besluit (en begripvol reageerde)  gewoon verder zal gaan. Met iemand die zich kort geleden voor mijn besluiit erover nadacht om mee te doen. Ook de buurtwerker zal het initiatief blijven steunen. Op zich geeft dat wel een soort van opluchting. Maar het behoeft zeker aandacht op welke wijze ik met dit soort zaken omga. Ik ben nogal sfeer gevoelig en wil graag helpen. Maar moet daarin wel aan de slag om op juiste wijze grenzen aan te geven.  En goed te kijken welk gedrag van een ander is, hoe ik hier zelf op reageer ed. Eigenlijk voelde opzeggen als falen en een ander teleurstellen. Aan de andere kant was het ruimte geven aan mijzelf, en gezin. Een knoop doorhakken. Het is zo dualistisch. Ik legde ook aan de psycholoog uit dat het soms voelt alsof je teveel zintuigen hebt en van elk besluit, een emotoe van jezelf of een ander verschillende lagen kan zien er ervaren...wat weer doodvermoeiend kan zijn. 
Ik heb afgelopen vrijdag het laatste gedeelte van de diagnostiek bij de behandelaar laten afnemen. Bizar hoe duidelijk ook grenzen aangeven, schuldgevoel ed naar voren kwam. Ook wel weer een eyeopener. Eind van de maand krijg ik de uitslag. Was al wel duidelijk dat ik vanaf de kindertijd hoog scoor op adhd/add dus dat de diagnose er wel aan komt
 Het voelt alsof ik een ander hoofdstuk van mijn leven ga betreden. En een nieuwe reis ga beginnen. 

In ieder geval ontzettend veel suc6 Coen metd de keuze tussen de 2 banen. Je wikt en weegt het in ieder geval goed af. En wat mooi dat er 2 banen op je pad zijn gekomen. 

3 maanden geleden

Beantwoorden

Gerjan M 3 maanden geleden geplaatst
Hallo,
Ik ben ook nieuw op dit netwerk, ik herken het probleem om iemand te moeten terleurstellen. Ik ga soms liever een gesprek uit de weg dan iemand te moeten terleurstellen. Het voelt ook vaak als falen van jezelf ondanks dat je er soms niets aan kunt doen. Ik heb al jaren de diagnose ADD, en ben net weer begonnen met medicatie. Op aanraden van mijn huisarts.
reactie op @gerjanm:
Nicole Jansen Hoi Gerjan, 

Welkom! Lees dat je ook net nieuw bent. Hopelijk kunnen we elkaar wat steunen via dit forum. Wat een herkenning in je post. Ik geloof  dat er meer adhders/adders tegen het gevoel van falen en teleurstellen van anderen/jezelf aanlopen. 

Ik bemerk bij mijzelf dat dit minder voortkomt zodat ik mij bij iemand veilig voel. Zo heb ik fijne collega's waarbij ik hier minder moeite bij heb. En ook goede vrienden die ik lang ken daar kan ik t wel  bij. Maar zodra ik mii  niet veilig voel bij iemand dan ga ok t voorál uit de weg. Dat laatste wil ik ecbt gaab leren. Ik lees dat je al lang de diagnose add hebt en weer met medictatie gaat beginnen.  Hoe ben je tot dit besluit gekomen? En met welke medicatie ga je starten. Hoop in ieder geval aan slaat. En wil je succes wensen.
3 maanden geleden

Beantwoorden

Gerjan M Hallo Nicole,
Met mensen waar ik me bij vertrouwd voel heb ik het ook minder. Bij mensen die heel autoritair zijn heb ik moeite. Graag zou ik mijzelf ook wat weerbaarder willen maken en wat vaker nee durven verkopen.  Mijn directe collega's weten mijn zwakke punten maar weten niet dat ik ADD heb.  Doordat we goed samenwerken kunnen we elkaars sterke kanten benutten, want ondanks dat ik veel zwakke kanten heb zijn er ook sterke kanten.
Ik heb in het begin toen ik het te horen kreeg veel geprobeerd, ritalin en concerta maar was geen succes, wel veel coaching gesprekken gehad en daardoor beter inzicht gekregen. Nu het de laatste tijd niet zo lekker liep ben ik weer met mijn huisarts gaan praten die veel ervaring heeft met AD(H)D.  Hij rade mij aan om te beginnen met zyban.  ik ken het middel niet maar ga het toch proberen. ik laat je weten wat het doet. 
3 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Linda Alexandra 3 maanden geleden geplaatst
Hoi Gerjan,

Je verhaal komt mij bekend voor. Wat voor problemen had je met Ritalin en Concerta? Ik ben benieuwd wat Zyban voor je doet...
reactie op @lindaalexandra:
Gerjan M Hoi linda 
Ritalin en concerta geven maar kort een werkzame stof af. Je krijgt pieken en dalen in je gevoel. Als het uitgewerkt is ben je doodmoe. 
Zyban geeft langere tijd zijn werkzame stof af. Ik hoop dat dat beter is.
3 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra 3 maanden geleden geplaatst
Concerta is normaal gesproken de langwerkende variant, was dit bij jou niet het geval? Je krijgt inderdaad een rebound nadat het uitwerkt. Bij kortwerkende voel ik dit ook best wel erg, dan moet ik op tijd de volgende dosis innemen.

Wanneer begin je met Zyban?
reactie op @lindaalexandra:
Gerjan M Ik ben net begonnen met zyban vier dagen nu. Eerst 150 mg en na 14 dagen gaat het naar 300 mg. Als het goed is geen rebound effect. Maar we gaan het zien...of voelen. Concerta is inderdaad langer werkzaam maar als het is uitgewerkt krijg je dus die rebound. Tot nu toe verneem ik er nog niet zo veel van.

3 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra 3 maanden geleden geplaatst
Met de Stimulantia (Ritalin, Concerta, Dexamfetamine etc) heb je altijd iets van een rebound, zeker bij hoge doseringen. Dit kun je wel een beetje voorkomen door op tijd de volgende dosis te nemen of te eindigen met steeds lagere doseringen. Je zult er echter altijd iets van merken.

Heb je iets van bijwerkingen met Zyban? Geen rebound dus, wel andere verschijnselen? 
reactie op @lindaalexandra:
Gerjan M Op dit moment nog niet.
3 maanden geleden

Beantwoorden

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 06 May 2019 om 15:18
Aantal lezers 30
Aantal reacties 26