ADD, gevolgschade en je relatie

Laatste reactie 28/09/2021 10:08 door Judith
· Markeren als ongelezen
Aa. Aaa. 4 maanden geleden geplaatst
Ha allemaal,

Ik ben 33 jaar en weet sinds ongeveer een half jaar dat ik ADD 'heb' daarnaast is er tijdens de diagnose duidelijkheid gekomen over mijn HSP en een stukje hoogbegaafdheid. Ook ik ben terecht gekomen in de wereld van nieuwe inzichten(gevolgschade). Zo blijkt dat ik al sinds mijn kindertijd een stuk van mijn eigen 'zijn' verstop om geaccepteerd te worden. Hierdoor heb ik mij 30 jaar lang enorm aangepast en mijn HSP en ADD kwaliteiten verstopt/verdrukt. Op dit moment ben ik heel bewust bezig met het terugvinden van mijzelf. Dit doe ik onder begeleiding van een coach. 

Ik heb een relatie, al 14 jaar, we zijn getrouwd en hebben kids. Mijn partner is van het type 'ratio' en ik merk dat hoe meer ik van mijzelf zie en terugvind er een steeds groter gat tussen ons ontstaat. Ik heb mij (onbewust) altijd enorm aangepast aan mijn partner. Mijn verborgen kern heeft daarbij ook nooit de ruimte gehad die het zou moeten hebben. Ik merk aan mijzelf dat ik dat niet meer wil, op die manier doe ik namelijk geen recht aan mijzelf. Ik kan niet gelukkig zijn en ook niet de ouder zijn voor mijn kinderen zoals ik dat zou willen. 

Nu ik mij steeds meer richting mijn eigen zijn beweeg botst het, er is een enorme kloof ontstaan. Wat ik heel belangrijk vind: ik houd enorm veel van mijn partner(zoals een echte ADDer 100%). Wel is er voor het eerst ooit van mijn kant uit een stuk terughoudendheid. Vroeger liep ik juist het gat dicht tussen ons(onbewust) nu ik dat niet meer doe wordt zichtbaar hoe erg wij verschillen van elkaar.
Ik vrees dat mijn 'zijn' nooit echt begrepen gaat worden. Mijn partner is zich daar ook van bewust(we praten veel ook al is dat heel zwaar). 
Hebben jullie gelijke ervaringen? Ik zou graag een goede relatietherapeut aanbevolen zien in de regio Den Haag, Zoetermeer, Rotterdam. Eentje die zowel GGZ-psycholoog is als ervaring heeft met dit type onderwerp.

Ik ben dus NIET op zoek naar een therapeut die ons tools gaat geven om ADD meer een plek te geven (rust, regelmaat) daar zit het issue namelijk niet. Ik wil mij namelijk juist minder aanpassen. Daarbij ook echt oprecht de relatie een goede kans geven.
Alle tips zijn welkom!
Hilde van der Zanden 4 maanden geleden geplaatst
Hoi!

Je verhaal lijkt heel erg op het mijne: ik ben 26 jaar, ADD maar dan al op mijn 10e diagnose gekregen, altijd mezelf aangepast en mijn behoeften opzij geschoven, wil dat nu niet meer. Ik sta nog in de wacht voor therapie voor mijzelf.

Mijn vriend heeft zelf ook ADHD (hyperactief impulsief type) en begrijpt mijn variant vaak niet. Hij heeft zelf nooit geleerd emoties goed te communiceren en gooit er vaak een flinke dosis ratio overheen om het weg te drukken. Nu ik mijn behoeften en grenzen juist steeds minder verberg en bezig ben om mijn brein beter te begrijpen botsen wij steeds sneller. Een paar weken terug waren we zelfs bijna uit elkaar na 7 jaar relatie. 

Het belangrijkste is dat je met elkaar blijft praten (zoals je al doet), en echt luisteren en ontvangen (niet dat ik weet of jullie dat wel of niet doen, maar wilde het wel vermelden). Wij zijn nu eindelijk langzaam aan het accepteren dat we allebei dingen hebben waar we mee vastlopen en andere behoeften hebben, en dat we daar de ander niet op af kunnen rekenen. Ook waren wij eigenlijk te veel langs elkaar af aan het leven, probeerden we al onze emoties richting de ander in ons eentje in stilte op te lossen en waren we niet open, duidelijk en geduldig genoeg met elkaar. In plaats van begrip tonen voor waar de ander moeite mee heeft of in vast loopt, waren wij allebei figuurlijk met een pan op elkaars hoofd aan het slaan.

In principe wilden wij beide hetzelfde. Dat de ander ons maar gewoon moest begrijpen zonder dat we steeds dingen uit hoefden te leggen. En wanneer de ander een tegenovergestelde behoefte had of het niet  begreep werden we boos en stelden we ons defensief op ipv samen een middenweg proberen te vinden.

Samenwerking en goede communicatie is wat voor ons (in ieder geval voor nu) werkt, maar wanneer dat niet meer genoeg is heb ik coaching/therapie ook al op tafel gelegd.

Geen idee of je hier wat aan hebt, we zijn niet getrouwd en hebben alleen een harig poezenkind. Onze situatie is natuurlijk die van jullie niet. Ook ben ik wel een paar jaar jonger dan jij. Mijn vriend is wel begin 30. Maar misschien helpt het om een licht vergelijkbaar verhaal te horen van een mede ADDer :)
Aa. Aaa. 4 maanden geleden geplaatst
Bedankt voor het delen.
Mijn coaching richt zich echt op het terugvinden van mijzelf. Het afwerpen van.mijn gedragspratronen(aanpassing, bang voor negatieve reacties, niet of onvoldoende voor mijzelf opkomen). Doordat mijn partner geen vorm van ADD/ADHD heeft en juist steeds meer naar controlemechanismen grijpt botsen we. Mijn conceptuele denken is iets waar mijn parrtner absoluut niets mee kan(tenzij het wel in het straatje/voorbedachte plan past).

Ik blijf praten, sterker nog. Het niet meer opkomen voor mijzelf is gewoon afgelopen. Het is belangrijk nee te zeggen en uit te leggen waarom. Het is ook belangrijk je eigen grenzen gewoon hard neer te leggen en eerlijk te zijn wat je ergens van vind. Hoe pijnlink dat een eerste keer voor een ander ook is, het helpt echt. 

Ik worstel vooral met de afstand. Het beiden 'weten' datmijn partner mij nooit zal begrijpen terwijl ik haar tot ieder haarvat kan doorgronden. Ik hoop dat een therapeut kan helpen. Al wil ik niet daar een gesprek aangaan waarin een van ons als slachtoffer wordt gezien. Ik ben niet zielig, hoewel ik mij onbewust altijd als een soort slachtoffer heb gevoeld door de onbewuste aanpasing, ben ik daar echt klaar mee. Ik ben wie ik ben. Zij is ook niet zielig, ik ben een goed mens. Wij zijn wel zielig want niemand had ooit gedacht dat een (op het oog) perfecte relatie in zo een korte tijd kon omslaan. 

Pittig dus. Ik wil er daarom alles aan doen het goed aan te pakken. Zij verdient dat en ik ook!
Hilde van der Zanden 4 maanden geleden geplaatst
Je instelling en voornemen is sowieso positief!

Verschil tussen partners hoeft niet perse slecht te zijn. Je kunt dan juist van elkaar leren en zelfs elkaars zwakkere kanten ondersteunen. Dat het verschil nu groter blijkt dan het voorheen leek te zijn snap ik heel goed. Je bent jezelf eigenlijk een beetje opnieuw aan het uitvinden, en dat kan op een heleboel fronten confronterend zijn. Vaak ga je dan ook door een soort rouw, bijvoorbeeld over wat je los moet laten van wat je gewend was en over hoe je leven had kunnen zijn als je eerder een diagnose had gehad. Voor je partner veranderen er ook dingen, dus voor hen kan dit ook gelden.

Misschien is het ook een idee om voor jezelf te beseffen dat je partner nooit 100% zal weten hoe het is om zelf ADD te hebben. Ze kan zich inlezen, naar jou luisteren, met jou coaching volgen en begrip tonen, maar uiteindelijk ben jij de enige expert over jouw ADD. Dat is vervelend, want natuurlijk willen we graag dat iedereen gewoon snapt hoe we in elkaar steken. Je mag dus inderdaad best zeggen dat jullie samen nu even zielig zijn.

Ik heb er geen ervaring mee of verstand van, maar zover ik begrijp kiest een goeie relatie therapeut geen kant.

Mocht je online relatietherapie ook prima vinden, ik vond ooit zelf de website van Bzonder. Die kunnen werken met ADHD relaties. Fysieke afspraken zijn in Tilburg, den Bosch of Eindhoven, maar ze bieden ook online aan op hun site. Hier een link naar de website: https://www.bzonder.com/particulieren/relatietherapie-adhd-add-autisme-psychischeklachten/

Oh, en die laatste twee zinnen uit je laatste bericht, zeg dat vooral ook tegen je partner mocht je dat nog niet gedaan hebben!
reactie op @hildevdz:
Judith Judith Wat ons echt heeft geholpen is relatietherapie waarbij de EFT methode is gebruikt. En de therapeut had ook een medische achtergrond. Dat was ook helpend.
Succes!
3 weken geleden

Beantwoorden

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 22 June 2021 om 11:06
Aantal lezers 35
Aantal reacties 5