Add en onzekerheid

Laatste reactie 06/02/2019 12:14 door Monique
· Markeren als ongelezen
Stephany Philine 7 maanden geleden geplaatst
Wat fijn dat ik deze site heb ontdekt.
Zoveel herkenning, zoveel begrip voor elkaar.
Ik weet sinds 4 jaar dat ik Add heb. En sinds dien zit ik in het acceptatie proces van het hebben van Add. Toen ik de diagnose had viel er een last van mij af. Maar dat was van korte duur. Ben sinds vorig jaar aan de medicatie en dat gaat een stuk beter. 

Maar ik kan enorm blijven hangen in het feit waarom ik het heb. En als ik het niet had gehad. Had ik dan beter kunnen leren? Veel mensen meten naar opleidingsniveau en ik als ambulante kapper kom bij mensen thuis die in grote huizen wonen veel werken meerdere kinderen hebben die op allerlei clubjes zitten en allemaak goed kunnen leren. Dat is iets wat nooit bij mij gaat gebeuren.  Het organiseren van een groot gezin en daarbij veel werken. Is voor mij geen optie. Zo vertelde ik eens aan een klant dat ik het zo knap vond van sommige vrouwen hoe hun dat doen. Dat ik dat lastig zal vinden Toen zei ze tegen mij: " dat zal ook wel een beetje aan het opleidingsniveau liggen"  

Dit was ook wel een heftig voorbeeld van iemand die wist van mijn add. Maar niet weet wat het inhoudt.  En waarbij onderwijzen niet veel zin heeft omdat ze het nooit zal willen begrijpen. Ik weet wat ik kan. En ik lees veel meer als mensen niet praten. Bij klanten thuis voel ik wat ik wel kan zeggen. Wat niet. Weet precies hoe ik moet meebewegen . Dat zijn de positieve kanten van Add maar naar een dag meebewegen ben ik kapot.

Maar het blijven  hangen in dingen die ik niet kan. En het onbegrip van andere mensen blijft moeilijk 
Mijn oudste dochter is bijna 4 jaar en de jongste is bijna 2 jaar. Ben nu 10 jaar bij mijn vriend die ook Add heeft. We redden ons ok. 
Ik hoop gewoon dat ik door het lezen van verhalen en wat meer tijd wat sterker kan worden. En dat harde woorden mij minder raken. Zodat ik sterk kan zijn voor mijn kinderen en zorgen dat zij het beste krijgen 
reactie op @stephanyphiline:
Monique Bollemeijer Wat herkenbaar. Ja maar ik heb gestudeerd. Ik heb hier zo een hekel aan. Ik heb hier zooo lang last can gehad. Ik denk nu...; Maarrrrrr....... ik heb de universiteit van het leven. Dat kan je niet uit boeken halen..... punt. Ik ben ook kapster en heb tenminste nog werk! Dat kan je van veel hoog opgeleiden niet zeggen. Wees trots op jezelf.
7 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra 7 maanden geleden geplaatst
Herkenbaar hoor. Ook het blijven hangen in het "waarom" en dat je bepaalde opmerkingen van mensen moeilijk los kunt laten. Ook het kapot zijn na zo'n dag klinkt bekend. Met medicatie lukt het wel een stuk beter allemaal. Ik moet wel oppassen dat ik mezelf niet voorbij ren. 

Het onbegrip en de vooroordelen over AD(H)D blijven moeilijk...
reactie op @lindaalexandra:
Stephany Philine Bedankt voor je reactie! Het is echt een proces van acceptatie waar je door heen gaat.  En denk dat het wel beter wordt met de jaren. Probeer ook te onderzoeken waarom dat soort opmerkingen mij zo raken. Denk dat het komt omdat sommige mensen voor mij gevoel een succesvol leven hebben. Ze hebben alles wat hoort.  En als ik daar weer lang over nadenk dan kom ik altijd tot de conclusie dat het niet belangrijk is. En dat ik blij ben met mijn leven.  Met mijn werk. Met mijn kinderen. Daarom snap ik ook niet waarom het mij elke keer zo raakt terwijl ik gelukkig ben zo. Maf hoor Hoe dat werkt in mij  hoofd.
7 maanden geleden

Beantwoorden

Sara Br 7 maanden geleden geplaatst
Welkom hier!
Nou, ik zou het ook niet kunnen hoor, en veel werken, en een groot gezin runnen, dat ligt niet aan het opleidingsniveau. En daarbij: zou je dat willen? Ik vind het zelf fijn om wat meer tijd te hebben voor dingen en lekker te kunnen genieten.

Vind je je werk als kapper wel leuk? Dat is volgens mij het belangrijkste, dat je er plezier in hebt. Als je dan samen met je gezinnetje geniet van het leven, dan is dat toch mooi. En we hebben kappers nodig hoor in Nederland!
reactie op @sara:
Stephany Philine Bedankt voor je reactie!
 Sinds mijn medicatie geniet ik ook van de rust. Van mijn kinderen. Maar soms verzand ik gewoon in mijn slachtoffer rol. En het waarom.  
 Mijn werk vind ik super leuk. Ik kan mijn creativiteit er in kwijt. Ik klets de hele dag door. Werk alleen. Bepaal mijn eigen tijd. Beter kan niet. Maar omdat ik boordevol waanzinnige ideeën zit qua nieuwe ondernemingen, zie ik mijn add als een beperking omdat ik niet alles kan.  Ik kan niet iets nieuws beginnen en mijn grens aangeven en bvb elke woensdag morgen consequent bezig zijn met mijn  idee als de kinderen op de opvang zijn. Want dan ga ik netflixen of naar buiten kijken. Snap je? Hahaha. 
 En daarom raakt het mij misschien zo als ik dat zie bij andere gezinnen. Structuur en een goede planning . 
7 maanden geleden

Beantwoorden

Sara Br Erg blij om te horen dat je zo'n lol hebt in je werk. Volgens mij ben jij gelukkiger met je werk dan een heleboel mensen met 'goede banen en grote gezinnen' die ik ken. Dus maak je vooral geen zorgen.

En dat altijd ideetjes hebben, maar geen impuls om het uit te voeren herken ik. Maar ADD kan ook een kracht zijn! (Getuige alleen al het feit dat je al die ideetjes hebt). Heb je wel eens overwogen om een team te vormen met iemand die wel goed is in alle dingen waar wij AD(H)D'ers minder in zijn? Iemand die samen met jou je creativiteit om kan zetten in iets concreets? Zo iemand heeft dan bijvoorbeeld wel weer organiseer kwaliteiten, maar niet de creativiteit.

Maar ja, voor je het weet ben je dan weer super druk druk, en dat wil je natuurlijk ook weer niet. Lekker dromen is ook fijn!

Ik heb trouwens een boekje waar ik regelmatig in schrijf als ik bezig ben met een project, dan schrijf ik gewoon als ik er zin in heb of inspiratie heb, en zodra ik dan op m'n werk ben (hoera stok achter de deur) put ik daar weer uit. Want ik kan niet op commando creatief zijn.
7 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Joselyne J 7 maanden geleden geplaatst
Hoi Stephany, welkom hier :) 
Ik herken wel veel van wat je zegt. Er is veel onbegrip, omdat mensen niet snappen wat AD(H)D is. Accepteren wat je niet kunt en blij zijn met wat je wel kunt, dat is een proces. Ik zit daar zelf ook nog midden in (5 jaar geleden diagnose ADD)
reactie op @joselyne:
Stephany Philine Bedankt voor je reactie!
Ja er is een hoop onbegrip. En dat blijft lastig. Ik had een nieuwe dokter en ik wilde beginnen met medicatie. Ik had haar 1x eerder gezien voor de doorverwijzing naar de psycholoog . Toen vroeg ze aan mij waarom ik dacht dat ik Add had. En wat ik met die diagnose zal doen? Toen ik vertelde dat medicatie in eerste instantie niet de intentie was ,vertelde ze dat ze daar blij mee was. Want nieuwe studies hadden bewezen dat medicatie voor een volwassen brein niet goed waren.  Dus toen ik naar een jaar na de diagnose vast liep durfde ik niet eens heen te gaan. Terwijl ik mij had ingelezen en was er van overtuigd dat het mij zal helpen.  Heb mijzelf moed ingesproken en nam mijzelf voor dat het niet mijn missie was haar te onderwijzen en vooral niet om haar te overtuigen van het bestaan van ADHD. Want zij heeft het niet. Zij moet mij het geven. Want ik heb daar recht op.  Ik heb het wel gekregen gelukkig. Maar anders was ik overgestapt. Meestal sta ik er ook zo in hoor. Sommige mensen willen niet overtuigd worden. En dat is ok. 
7 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen Dat is nou het grootste probleem. Er is VEEL te  weinig kennis bij de dokters en psychologen -ik praat even over Nederland- over ADHD. Iedereen zegt wat anders, beïnvloed door verschillende stromingen in de universiteiten. 
Knap dat je er voor gegaan bent. Of je medicatie neemt of niet, de simpele vraag is: werkt het voor je of niet? Als het werkt, geweldig toch? 
7 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
War Hoofd 7 maanden geleden geplaatst
Het gras lijkt altijd groener bij een ander. Maar jij hebt het eigenlijk zelf heel goed voor elkaar. Leuk gezin,  een leuke baan en ik neem aan dat je eigen baas bent, helemaal super !  Jij zult altijd werk hebben, je hebt kappers en kappers en die zijn lang niet allemaal even goed. Jij blijkbaar wel want je wordt steeds terug gevraagd. 
Wie weet wat er allemaal achter dat "perfect" georganiseerde zit. Die mensen zij  namelijk ook niet perfect, ook met hem is er wat.  
En in een heel aantal gevallen wordt ik al moe van het idee om alles groot en mooi te hebben,  wat een werk moet dat zijn, pfff..... En mensen die hoog zitten of dat pretenderen te doen (roepen over opleidingsniveau, dat niveau geeft hun leervermogen aan en niet hun sociale vaardigheden)  kunnen van heel hoog een heel eind naar beneden vallen. En jij niet want jij leeft zo te lezen belemaal prima. 

Wij hebben een paar familieleden die altijd druk waren met hun geld en hun kennissen/vrienden. Onze tak van de fam werd altijd als wat minderwaardig gezien , een beetje als de serie Schone schijn.  Nu zijn ze ouder en mankeren een en ander. Van die kennissen/vrienden is weinig over. Blijkt dus allemaal klatergoud.  
reactie op @warhoofd:
Stephany Philine Bedankt voor je reactie!
Wat je zegt is ook zo. Ik ben vaak ook tevreden met mijn leven.  Beter dan dit wordt het niet. (Zoals ik boven in eerdere reacties al heb gescheven)
Mijn vriend en ik hebben het er vaak over. Eigenlijk doen wij het heel goed. We hebben alle 2 een baan wat we leuk vinden. En wat ons makkelijk af gaat. ( geen stress ) we verdienen er ons geld mee. We zijn veel met de kinderen.  Mijn vriend werkt bewust 32 uur ipv 36. En als buschauffeur ben je best vaak vrij dan. Het is meer dat je je soms bekijkt door de ogen van  iemand anders. Van andere mensen. En dan voor hun gaat denken. (Ze is maar een kapster...) Slaat nergens op. Misschien denken ze dat helemaal niet!

Terwijl je als je bij je je eigen gevoel blijft (Lijkt mij het belangrijkste) dan zal je niets veranderen . Nogmaals bedankt voor je reactie. Fijn. Positieve woorden en even weer met beide benen op de grond. 

7 maanden geleden

Beantwoorden

Andries McQueen 7 maanden geleden geplaatst
Oei, zo herkenbaar. Juist het streven van wel behalen wat 'normaal' is (HBO papiertje gehaald, jaren fulltime gewerkt) heeft me zo kapotgemaakt. Het is héél lastig te accepteren dat je anders werkt en om ECHT trots te zijn op je eigen kwaliteiten, die anderen weer niet hebben. Want ik weet zeker dat dat bij jou ook het geval is. 

Het grappige is, ipv fulltime voor de klas bezorg ik nu boodschappen. Ik vind het héérlijk in mijn wagentje, ouwehoeren aan de deur, werken met jonge mensen, hard werken. Mijn hoofd leegmaken. 

Maar de schaamte om de vraag te beantwoorden als mensen vragen wat voor werk je doet blijft wel. Dan zeg ik nog vaak: Dit doe ik tijdelijk. Eigenlijk ben ik leraar. 

Je bent niet je beroep. 

In mijn geval ben ik de echtgenoot, vader en huisman waarvoor ik veel meer tijd en aandacht heb. Ik heb geen stress van deadlines, onoverzichtelijke deadlines, doodsaaie vergaderingen etc.
Ik leer mijn dochter lezen, rekenen en schrijven. Kan nog steeds over alles meepraten. 
En nog veel meer natuurlijk. 

Je bent niet minder dan een ander, je hebt alleen een andere standaard. 

Dat besef komt er niet met een dag. Maar het geeft een ongelooflijk vrij gevoel als je jezelf niet meer vergelijkt met een ander. 

Een andere belangrijke vraag was ook voor mij: Zou ik in zijn of haar schoenen willen staan? Dat karakter willen hebben? Die echtgenote? Die kids? Die sport? Die huizenhoge hypotheek? En dan is het antwoord bijna altijd voor mezelf: ik heb het toch maar ontzettend goed! 
reactie op @andriesb:
Stephany Philine Bedankt voor je reactie!
Hoe jij je leven beschrijft is bijna gelijk als bij mijn vriend. Voor hem is bovenstaande erg herkenbaar. Hij is buschauffeur.  
Hij vind het het mooiste wat er is.  
De rust, de voorspelbaarheid toch het sociale met net de juiste afstand naar de mensen.
 Hij weet ontzettend veel van politiek geschiedenis en voetbal. Dat zijn zijn interesses en kan hij eindeloos over praten en dingen over lezen of over kijken.  Hij onthoudt ook alle details over zijn 3 interesses. Dus praat daardoor ook veel met mensen daarover.

Laatst zij iemand tegen hem: "sorry dat ik het zeg maar waarom ben je buschauffeur? Als ik met je praat lijkt het alsof je meer kan dan dat. Niet om neerbuigend te zijn. Maar het lijkt niet te kloppen met hoe je overkomt"  

Dit was een lieve buurvrouw/vriendin van ons die we 3 jaar kennen. Die waarschijnlijk die vraag al even had.  Maar het nu pas durfde te vragen. 

Op zn vraag kan je van alles zeggen. Wat vertel je dan? Dat was wel een mooi moment om haar en haar man te onderwijzen over ADD.
Maar het blijft lastig om over te praten omdat je mensen die het niet hebben in een niet te lang monoloog duidelijk moet maken dat de Add je in de weg staat om te studeren. En vooral iets  leren waar je interesse niet ligt.    Het kan. Maar kost meer moeite. 

Wat je zegt: "je bent niet je beroep" 
Vind ik echt een eyeopener. Zo simpel maar zo treffend.  Dat blijft wel even hangen. En zal ook helpen in veel situaties. 

Bedankt voor je reactie en het helpt zeker met relativeren. 


7 maanden geleden

Beantwoorden

Rolan Van Ierland 7 maanden geleden geplaatst
Wij hebben 2 kids met ADhd en wanneer die (en ook de onderzoekers) zeggen dat ze in een lief, warm en sociaal gezin opgroeien kan daar geen opleidingsniveau tegen op.
Ik vind hetzelf kwalijk dat zo iemand zo'n opmerking maakt. Alsof ze meer zijn dan jij, juist niet, JIJ bent uniek en dat moet je juist blijven. Er zijn vele wegen die leiden naar Rome.
reactie op @rolanvanierland:
Stephany Philine Bedankt voor je reactie!
Lieve woorden die zeker helpen.
Al kan ik ook twijfelen aan of ik wel een goede moeder ben. Aangezien ik snel overprikkeld ben en alle geluiden tegelijkertijd binnen komen. Dus verhef mijn stem ook vaak uit frustratie.  Dat is nooit een goed idee. Want de situatie wordt alleen maar erger. 
We doen ons best maar wij met beide Add. En 2 meisjes met hoogstwaarschijnlijk ook ADHD is het bij ons vaak een hoop emoties en frustratie.  Wetende dat wij allemaal uit emotie reageren kunnen we ook makkelijk weer dingen los laten
 Dat scheelt.  

Ja dat soort opmerkingen zal nooit wennen denk ik. Maar door alle bovenstaande reacties helpt het mij wel Om het los te laten. En idd ieder zijn eigen pad
7 maanden geleden

Beantwoorden

Stephany Philine 7 maanden geleden geplaatst
Super lief alle reacties. Zo wordt ik door allemaal verschillende invalshoeken geholpen met mijn onzekerheid. Bedankt!
🔥 Coen Olde Bijvank 7 maanden geleden geplaatst
1. Wat een nare kwetsende opmerking zeg. Er zijn genoeg hoogopgeleiden die er een rommeltje van maken als ze geen hulp van buitenaf hebben hoor in het runnen van gezin + werk. Zonder vaste oppas aan huis en een schoonmaakster aan huis redden ze het gewoon niet. Heeft niks met opleidingsniveau te maken, laat je niet gek maken. Hooguit heeft opleidingsniveau ervoor gezorgd dat ze een hoger inkomen hebben en dat ze zich dus betaalde hulp van buitenaf kunnen veroorloven.

2.  Je doet het fantastisch zoals je bent, hebt n gezellig gezin, allemaal gezond, wat wens je jezelf nog meer? Laat die hoog opgeleiden lekker veel werken, dan geniet jij lekker van je gezin en je gezellige baan. 💪 je kan het!

3. Ik vraag me wat af, je bent toch wie je bent je leven lang al.....waarom moet je dan accepteren dat je ADD/ADHD hebt? Er is alleen een naam aan gegeven en er vallen een hoop dingen die je doet en ervaart op zijn plek, je veranderd niet.
Dit is geen verwijt maar ik zie het anders denk ik, mijn kids hebben het beide ook en ik waarschijnlijk ook, zonder diagnose.  
Maar vraag me dit af!

4. Plannen en organiseren heeft echt niets te maken met je opleidingsniveau. Onbegrip van anderen kun je naast je neerleggen, het gaat alleen om wat voor jou belangrijk is 🌿.

5. Wij hebben 2 kids met ADHD en wanneer die (en ook de onderzoekers) zeggen dat ze in een lief, warm en sociaal gezin opgroeien kan daar geen opleidingsniveau tegen op.
Ik vind het erg kwalijk dat zo iemand zo'n opmerking maakt. Alsof ze meer zijn dan jij, juist niet, JIJ bent uniek en dat moet je juist blijven. Er zijn vele wegen die leiden naar Rome, ook voor jou.

6. Ik ben blij met mijn diagnose, het geeft een boel duidelijkheid en ik kan mijn eigen geschiedenis herwaarderen. Er zijn ook momenten dat ik me ontzettend gehandicapt voel en me inderdaad afvraag of dat ook zo zou zijn als ik geen diagnose had, of hoe het zou zijn als ik geen ADHD had. En dan denk ik even na. En dan weet ik weer dat ik de eerste 45 jaar van mijn leven ontzettend boos ben geweest op mezelf omdat ik van alles niet kon, wat een ander 'vanzelf' kan. (meestal lijkt dat maar zo, overigens). Uiteindelijk leer ik mezelf steeds een beetje beter accepteren. Met vallen en opstaan. Welkom hier. Lees lekker mee. Herken en voel je begrepen. Reageer als je er zin in hebt, of lekker niet. Alles kan, niks moet.



@stephanyphiline​ de bovenstaande reacties heb mogen ontvangen via mijn ADHD-netwerk. Ik weet zeker dat je er wat aan zult hebben.
Andries McQueen 7 maanden geleden geplaatst
"Laatst zij iemand tegen hem: "sorry dat ik het zeg maar waarom ben je buschauffeur? Als ik met je praat lijkt het alsof je meer kan dan dat. Niet om neerbuigend te zijn. Maar het lijkt niet te kloppen met hoe je overkomt"  

Volgens mij is dat helemaal niet kwetsend bedoelt. Het ligt er natuurlijk aan hóe iemand dat zegt. 
Degene die dit zei vráágt er tenminste naar! Persoonlijk vind ik het vervelender als mensen dat denken en er niet met jou over praten. 

Ik vond het ook vervelend om uit te leggen, maar nu ik er al een flinke tijd mee geoefend heb, is dat niet zo'n probleem meer. Het belangrijkste is dat je eerst trots leert zijn op jezelf, wat je doet en dat dat voldoende is. Als dat oprecht is, straal je dat ook uit. 
Zo hoor ik ook vaak: 'man, wat lijkt me dat soms lekker' ;-) 

De wereld is niet altijd tegen je, er is gewoon te weinig kennis. Hoe je je daardoor wel of niet laat kwetsen, kun je zelf -leren- sturen. En het is belangrijk ook om de mensen die écht dichtbij je zijn goed uit te leggen 'hoe je werkt'. 
Dat hoeft Guusje van de kassa bij Albert-Heijn echt niet te weten. Of al je klanten ;-) 

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 23 January 2019 om 09:37
Aantal lezers 42
Aantal reacties 19