ADD diagnose

Laatste reactie 03/04/2019 12:58 door Linda
· Markeren als ongelezen
Fay H 6 maanden geleden geplaatst
Mijn ADD diagnose. Dit keer voelde het anders, niet als het zoveelste nieuwe inzicht in mijn leven.
De diagnose add geeft mij begrip en verdriet, maar vooral veel begrip. Ik kijk anders tegen mijn verleden aan en hoe dingen gelopen zijn. Ik zie zelfs het gedrag van mijn ouders, die beiden add kenmerken hebben, in een ander daglicht. In plaats van ze als falende ouders te zien begrijp ik nu hun tekortkomingen beter. Het wel willen van dingen, maar het simpelweg niet kunnen.
Ik ben 42 en ik heb ADD. Ik heb het écht, daar is geen twijfel over mogelijk. Bij alles wat ik erover lees sinds ik de diagnose heb, slaak ik een diepe zucht van opluchting en herkenning.
Natuurlijk had ik al eerder over add gelezen en mezelf daar in herkend, maar blijkbaar was ik nog net niet vaak genoeg tegen de lamp gelopen in mijn leven om ervan doordrongen te zijn dat mijn brein daadwerkelijk anders in elkaar zit. Zo vaak heb ik gedacht, wat is er toch met mij aan de hand? Waarom sla ik die informatie niet op? Waarom ben ik die afspraak vergeten en waarom doe ik alles op het laatste moment? Ben ik dom of gewoon te lui om een planning te maken? Waarom ben ik altijd zo moe en leeg na een werkdag, terwijl een willekeurig andere collega nog wat energie over heeft na een dag werken? Waarom kosten sociale activiteiten in groepen mij gruwelijk veel energie? Wat is er toch met mij aan de hand? Waarom ben ik ’s ochtends zo traag, waarom kom ik niet op gang? Waarom vind ik het vreselijk om de hele dag op kantoor te zitten op een stoel, starend naar een beeldscherm? Waarom vragen mijn hele leven mensen al aan me of ik er wel helemaal bij ben? Ik ben er toch bij! Of nee…eigenlijk heb je gelijk, ik ben er niet bij.
Onbewust was ik al die jaren in ontkenning want ik wilde zo graag gewoon zijn, niks mankeren. Maar ja, ik mankeer wel wat, en het doet me goed om dat heel stellig over mezelf te kunnen zeggen en het ook zo te voelen.
Ik heb de diagnose nog maar net dus er is ook verwarring. Want hoe nu verder? Ik heb een opleiding en werkervaring die totaal niet passen bij mijn beperkingen. Vooral op werkgebied heb ik daardoor een grote faalangst opgebouwd. Er zijn zoveel probeersels niet gelukt, ik raakte óf opgebrand óf zwaar verveeld en ongelukkig. Ik ben 42, is het niet te laat voor een volgende stap? Ik zal me moeten omscholen of bijscholen of nieuwe dingen moeten leren, maar hoe gaat dat met mijn concentratie/add, een gezin en huishouden? En ik moet een hypotheek betalen… ZZP’er worden lijkt me doodeng, want dan lig ik vast weer wakker van de zorgen als ik geen inkomsten of opdrachten heb. Dan is er geen sociaal vangnet als het misgaat, dat voelt weer heel onveilig.
Hoe nu verder?
Ik ga de strijd aan, het is nu of nooit.
reactie op @fayh:
Wilfried Doet er niet toe Jij lijkt mij wel!?! Ikzelf ben 41, en ik heb over drie weken een afspraak voor een diagnose. Maar eigenlijk is bij mij de herkenning zó groot, dat ik het voor mezelf al wel zeker weet. Je verhaal is in ieder geval enorm herkenbaar. "Ik ben niet dom, ik ben niet lui, ik heb ADD!" kon ik alleen maar denken toen bij mij het kwartje viel.

Maar waarom dan van baan wisselen? Toen je die carriere uitzocht had je ook al ADD, en toch trok het werk je? Heb je niet gewoon tijdelijk wat extra ondersteuning nodig?
5 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra 6 maanden geleden geplaatst
@fayh​, het is net alsof ik mijn eigen verhaal lees. Zo herkenbaar, inclusief de gevoelens die je beschrijft. Ik ben 48 en een half jaar na mijn diagnose aan het kijken wat voor werk bij mij past. Het gaat nu een stuk beter met een lage dosering medicatie, meer energie, overzicht en focus. Ik moet echter nog wel op tijd mijn rust nemen, 10 minuten is genoeg.

Mijn dochter heeft de diagnose ook en heeft nooit kunnen leren. Nu heeft ze sinds kort medicatie en brengen we meer structuur aan. Ineens haalt ze wel goede cijfers...

Ben je nu in behandeling? Heb je medicatie? Wat heb je nodig om goed te functioneren en wat zou je anders willen?
Anita B. 6 maanden geleden geplaatst
Hallo Fay,
Mijn man heeft sinds kort de diagnose ADD. Hij was de eerste in ons gezin die de diagnose kreeg. Sindsdien begrijpen wij allebei zoveel zoveel beter... alles valt op z'n plaats. 
Hij heeft voor zichzelf nu een andere loopbaan gekozen. Iets wat hem ECHT interesseert en waar hij hyperfocus voor op kan brengen. 
Wat vind jij superLEUK om te doen? Waarin heb je een dermate groot interesse dat je niet wegdroomt? Ik denk dat dat een goede eerste vraag is, en dan pas: welke baan past daar bij?

Als onze dochter wiskunde moet doen, droomt ze weg en heeft uren later niks op papier gebracht dan waanzinnig mooie tekeningen op haar kladblad. Ik denk dat zij later die hyperfocus met tekenen moet uitbaten en een creatieve baan moet vinden - en een omgeving waarin anderen voor haar plannen, zodat zij het niet hoeft te doen.

Wellicht vind je het boek "Edward Hallowell & John Ratey: Hulpgids ADHD. De meest actuele en complete gids voor een succesvol leven met ADHD" leuk. Edward Hallowell is psychiater en heeft zelf ADHD, waardoor hij met bijzonder veel begrip en met nadruk op de positieve kanten van AD(H)D over dit onderwerp schrijft. Hij legt veel nadruk op het vinden van je sterke kanten en interesses, zodat je je out-of-the-box-denken, creativiteit etc. maximaal in kunt zetten voor iets waar je automatisch energie en focus van krijgt. Dat lijkt ook het geheim van succesvolle AD(H)D'ers! 
Veel succes en kracht met je zoektocht naar een baan die bij JOU past! 
Groetjes
Andries McQueen 5 maanden geleden geplaatst
@fayh​ MIsschien heb je er wat aan, misschien ook niet. Maar het punt waar je nu op staat is precies waar ik ook op sta. Al ben ik 10 jaar jonger. Ik heb een gezin, een begroting, en de angst is te groot om aan een opleiding of job te beginnen omdat ik het niet overzie. 

Zelf sta ik op de wachtlijst van PsyQ, dus over een maand of 2 kan ik kijken wat evt. medicatie kan helpen. 
reactie op @andriesb:
Coen Olde Bijvank Waar ben je dan bang voor @andriesb als het om werk of opleiding gaat?

De controle verliezen? Ik denk JUIST heel goed is om aan het werk te gaan of opleiding te beginnen..

Wellicht praat ik wat makkelijk maar bedoel het goed.
5 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra Hier ook angst en onzeker om weer aan het werk te gaan of een opleiding te beginnen. Ook al heb ik nu medicatie en hierdoor meer energie en overzicht, de angst om weer vast te lopen is nog steeds aanwezig. Dit ben ik langzaam aan het loslaten, stapje voor stapje. Het vertrouwen in mezelf moet als het ware weer opgebouwd worden.

In de situatie van @andriesb, is het wellicht goed om te beginnen met voorzichtig oriënteren wat je zou willen gaan doen en wat hiervoor nodig is. Ik begrepen dat je over twee maanden bij PsyQ terecht kan en met medicatie zou willen beginnen. Het instellen op het juiste middel en/of dosering kan wat tijd kosten, zeker in combinatie met AD. Als je met de juiste medicatie en handvatten wel overzicht hebt, dan kun je anders tegen de situatie en jezelf aan gaan kijken.
5 maanden geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank @lindaalexandra​ misschien was ik toch echt kort door de bocht.. zelf ben ik ook heel angstig geweest. Ik gebruik nu hiervoor Risperidon, dit helpt heel veel.. echter mag ik dit maar tijdelijk gebruiken.. maar het was / is behoorlijk heftig vandaar. Inderdaad stapje voor stapje weer vooruit.. en niet te snel.. wat ik altijd wel wil.. werkt ook niet altijd in het voordeel zeg maar.
5 maanden geleden

Beantwoorden


toon 2 overige reactie(s)
Linda Alexandra 5 maanden geleden geplaatst
@coenoldebijvank​, je intentie is goed en je hebt gelijk dat de angst overwonnen moet worden en dat we moeten leren omgaan met het feit dat we niet overal controle over kunt hebben. Hier ligt tevens de uitdaging, zeker als je al een paar keer bent vastgelopen. Het doel is om weer lekker in je vel te zitten en weer goed te gaan functioneren- binnen het gezin en ook in een baan die bij je past en je voldoening geeft. Die reis, (diagnose, afstellen op medicatie, begeleiding), is heel persoonlijk en kan heel moeilijk zijn. Zeker als er sprake is van meerdere diagnoses en/of medicatie naast elkaar. En ben je eindelijk goed ingesteld en heb je het gevoel dat je het aan kunt, dan is er de valkuil dat je de lat steeds hoger gaat leggen..

Mijn ervaring is dat het aan jezelf werken een continue proces is.

 
Andries McQueen 5 maanden geleden geplaatst
Heey @coenoldebijvank en @lindaalexandra

Even geen ruimte gehad nog om te reageren, maar bij deze! 😉
@coen, aan de motivatie om te gaan werken ligt het niet. Maar door die burn-out in 2013 en de jaren daarna van angstklachten, medicatie op en afbouwen, opname etc, is er een stuk vanzelfsprekendheid weg die ik vroeger wel had. Nu is elke nieuwe stap spannend, omdat het in mijn geheugen nog vers is dat er NIETS meer lukte.

Daarnaast komt het stukje onoplettende (ADD) waardoor ik grote moeite heb met overzicht krijgen over alle verschillende beroepen, mogelijke opleidingen. Maar ook hoe ik na 6 jaar in godsnaam moet uitleggen waar ik vandaan kom en dat ik toch echt wel geschikt ben.

@lindaalexandra Je beschrijft het treffend, je hebt een tijdje niet kunnen lopen en nu heb je nog angst om vast te lopen, terwijl je het waarschijnlijk wel kan! Ik hoop dat je daarin ook de juiste begeleiding krijgt!

Ik heb het de laatste 3 maanden geprobeerd en merk dat ik er zelf niet uitkom. Daarom heb ik de stap gemaakt om naar het UWV te gaan. Zij kunnen loopbaancoaches inschakelen die met me meekijken, meeloopdagen / stages kunnen regelen zodat ik op mijn plek kom. Het is alleen nog even de vraag wie dat gaat betalen…. Ik hoop en bid echt dat zij die investering willen maken, want uiteindelijk wordt iedereen er beter van!

@linda uit je verhaal begrijp ik dat je ervaring hebt met het instellen. Ik hoop zo dat het bij mij mee gaat vallen! En dat het me het broodnodige overzicht gaat geven!

Hoe pak jij je zoektocht naar werk aan?

@coen Risperidon is idd pittig! Maar als het jou helpt!

Linda Alexandra 5 maanden geleden geplaatst
@andriesb, wat een goed idee om bij het UWV te vragen naar een loopbaancoach. Ik ga dit ook maar eens proberen. Ik heb een aantal sollicitatiegesprekken gehad en de eerste vraag was of ik stressbestendig was en of ik altijd het overzicht kan bewaren. Nou, ik kan je zeggen dat ik dit zeker niet was en het feit dat ik geen overzicht had, juist de reden was dat ik iedere keer vastliep. Met medicatie heb ik wel overzicht, maar ik heb sindsdien niet meer gewerkt dus weet ik niet of hoe het nu zal gaan. Ook weet ik niet of het een goed idee is om meteen te vertellen over mijn AD(H)D. Ben jij hier open over? 

Wat betreft het instellen op medicatie, ik hoor wel positieve verhalen over methylfenidaad of dexamfetamine in combinatie met fluoxetine. Zo laag mogelijk beginnen en langzaam wennen. De hierboven genoemde stimulantia zorgen voor een betere concentratie, meer overzicht en energie. De meeste ADD-ers lijken hier wel goed op te reageren, nu maar hopen dat dit ook voor jou geldt..

Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 21 March 2019 om 23:04
Aantal lezers 30
Aantal reacties 11