ADD diagnose

Laatste reactie 04/01/2020 13:25 door Linda
· Markeren als ongelezen
Fay H 1 jaar geleden geplaatst
Mijn ADD diagnose. Dit keer voelde het anders, niet als het zoveelste nieuwe inzicht in mijn leven.
De diagnose add geeft mij begrip en verdriet, maar vooral veel begrip. Ik kijk anders tegen mijn verleden aan en hoe dingen gelopen zijn. Ik zie zelfs het gedrag van mijn ouders, die beiden add kenmerken hebben, in een ander daglicht. In plaats van ze als falende ouders te zien begrijp ik nu hun tekortkomingen beter. Het wel willen van dingen, maar het simpelweg niet kunnen.
Ik ben 42 en ik heb ADD. Ik heb het écht, daar is geen twijfel over mogelijk. Bij alles wat ik erover lees sinds ik de diagnose heb, slaak ik een diepe zucht van opluchting en herkenning.
Natuurlijk had ik al eerder over add gelezen en mezelf daar in herkend, maar blijkbaar was ik nog net niet vaak genoeg tegen de lamp gelopen in mijn leven om ervan doordrongen te zijn dat mijn brein daadwerkelijk anders in elkaar zit. Zo vaak heb ik gedacht, wat is er toch met mij aan de hand? Waarom sla ik die informatie niet op? Waarom ben ik die afspraak vergeten en waarom doe ik alles op het laatste moment? Ben ik dom of gewoon te lui om een planning te maken? Waarom ben ik altijd zo moe en leeg na een werkdag, terwijl een willekeurig andere collega nog wat energie over heeft na een dag werken? Waarom kosten sociale activiteiten in groepen mij gruwelijk veel energie? Wat is er toch met mij aan de hand? Waarom ben ik ’s ochtends zo traag, waarom kom ik niet op gang? Waarom vind ik het vreselijk om de hele dag op kantoor te zitten op een stoel, starend naar een beeldscherm? Waarom vragen mijn hele leven mensen al aan me of ik er wel helemaal bij ben? Ik ben er toch bij! Of nee…eigenlijk heb je gelijk, ik ben er niet bij.
Onbewust was ik al die jaren in ontkenning want ik wilde zo graag gewoon zijn, niks mankeren. Maar ja, ik mankeer wel wat, en het doet me goed om dat heel stellig over mezelf te kunnen zeggen en het ook zo te voelen.
Ik heb de diagnose nog maar net dus er is ook verwarring. Want hoe nu verder? Ik heb een opleiding en werkervaring die totaal niet passen bij mijn beperkingen. Vooral op werkgebied heb ik daardoor een grote faalangst opgebouwd. Er zijn zoveel probeersels niet gelukt, ik raakte óf opgebrand óf zwaar verveeld en ongelukkig. Ik ben 42, is het niet te laat voor een volgende stap? Ik zal me moeten omscholen of bijscholen of nieuwe dingen moeten leren, maar hoe gaat dat met mijn concentratie/add, een gezin en huishouden? En ik moet een hypotheek betalen… ZZP’er worden lijkt me doodeng, want dan lig ik vast weer wakker van de zorgen als ik geen inkomsten of opdrachten heb. Dan is er geen sociaal vangnet als het misgaat, dat voelt weer heel onveilig.
Hoe nu verder?
Ik ga de strijd aan, het is nu of nooit.
reactie op @fayh:
Wilfried Doet er niet toe Jij lijkt mij wel!?! Ikzelf ben 41, en ik heb over drie weken een afspraak voor een diagnose. Maar eigenlijk is bij mij de herkenning zó groot, dat ik het voor mezelf al wel zeker weet. Je verhaal is in ieder geval enorm herkenbaar. "Ik ben niet dom, ik ben niet lui, ik heb ADD!" kon ik alleen maar denken toen bij mij het kwartje viel.

Maar waarom dan van baan wisselen? Toen je die carriere uitzocht had je ook al ADD, en toch trok het werk je? Heb je niet gewoon tijdelijk wat extra ondersteuning nodig?
1 jaar geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra 1 jaar geleden geplaatst
@fayh​, het is net alsof ik mijn eigen verhaal lees. Zo herkenbaar, inclusief de gevoelens die je beschrijft. Ik ben 48 en een half jaar na mijn diagnose aan het kijken wat voor werk bij mij past. Het gaat nu een stuk beter met een lage dosering medicatie, meer energie, overzicht en focus. Ik moet echter nog wel op tijd mijn rust nemen, 10 minuten is genoeg.

Mijn dochter heeft de diagnose ook en heeft nooit kunnen leren. Nu heeft ze sinds kort medicatie en brengen we meer structuur aan. Ineens haalt ze wel goede cijfers...

Ben je nu in behandeling? Heb je medicatie? Wat heb je nodig om goed te functioneren en wat zou je anders willen?
Anita B. 1 jaar geleden geplaatst
Hallo Fay,
Mijn man heeft sinds kort de diagnose ADD. Hij was de eerste in ons gezin die de diagnose kreeg. Sindsdien begrijpen wij allebei zoveel zoveel beter... alles valt op z'n plaats. 
Hij heeft voor zichzelf nu een andere loopbaan gekozen. Iets wat hem ECHT interesseert en waar hij hyperfocus voor op kan brengen. 
Wat vind jij superLEUK om te doen? Waarin heb je een dermate groot interesse dat je niet wegdroomt? Ik denk dat dat een goede eerste vraag is, en dan pas: welke baan past daar bij?

Als onze dochter wiskunde moet doen, droomt ze weg en heeft uren later niks op papier gebracht dan waanzinnig mooie tekeningen op haar kladblad. Ik denk dat zij later die hyperfocus met tekenen moet uitbaten en een creatieve baan moet vinden - en een omgeving waarin anderen voor haar plannen, zodat zij het niet hoeft te doen.

Wellicht vind je het boek "Edward Hallowell & John Ratey: Hulpgids ADHD. De meest actuele en complete gids voor een succesvol leven met ADHD" leuk. Edward Hallowell is psychiater en heeft zelf ADHD, waardoor hij met bijzonder veel begrip en met nadruk op de positieve kanten van AD(H)D over dit onderwerp schrijft. Hij legt veel nadruk op het vinden van je sterke kanten en interesses, zodat je je out-of-the-box-denken, creativiteit etc. maximaal in kunt zetten voor iets waar je automatisch energie en focus van krijgt. Dat lijkt ook het geheim van succesvolle AD(H)D'ers! 
Veel succes en kracht met je zoektocht naar een baan die bij JOU past! 
Groetjes
Andries McQueen 1 jaar geleden geplaatst
@fayh​ MIsschien heb je er wat aan, misschien ook niet. Maar het punt waar je nu op staat is precies waar ik ook op sta. Al ben ik 10 jaar jonger. Ik heb een gezin, een begroting, en de angst is te groot om aan een opleiding of job te beginnen omdat ik het niet overzie. 

Zelf sta ik op de wachtlijst van PsyQ, dus over een maand of 2 kan ik kijken wat evt. medicatie kan helpen. 
reactie op @andriesb:
Coen Olde Bijvank Waar ben je dan bang voor @andriesb als het om werk of opleiding gaat?

De controle verliezen? Ik denk JUIST heel goed is om aan het werk te gaan of opleiding te beginnen..

Wellicht praat ik wat makkelijk maar bedoel het goed.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra Hier ook angst en onzeker om weer aan het werk te gaan of een opleiding te beginnen. Ook al heb ik nu medicatie en hierdoor meer energie en overzicht, de angst om weer vast te lopen is nog steeds aanwezig. Dit ben ik langzaam aan het loslaten, stapje voor stapje. Het vertrouwen in mezelf moet als het ware weer opgebouwd worden.

In de situatie van @andriesb, is het wellicht goed om te beginnen met voorzichtig oriënteren wat je zou willen gaan doen en wat hiervoor nodig is. Ik begrepen dat je over twee maanden bij PsyQ terecht kan en met medicatie zou willen beginnen. Het instellen op het juiste middel en/of dosering kan wat tijd kosten, zeker in combinatie met AD. Als je met de juiste medicatie en handvatten wel overzicht hebt, dan kun je anders tegen de situatie en jezelf aan gaan kijken.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Coen Olde Bijvank @lindaalexandra​ misschien was ik toch echt kort door de bocht.. zelf ben ik ook heel angstig geweest. Ik gebruik nu hiervoor Risperidon, dit helpt heel veel.. echter mag ik dit maar tijdelijk gebruiken.. maar het was / is behoorlijk heftig vandaar. Inderdaad stapje voor stapje weer vooruit.. en niet te snel.. wat ik altijd wel wil.. werkt ook niet altijd in het voordeel zeg maar.
1 jaar geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits Wat ik herken in de angst om aan een opleiding te beginnen is:

Door de diagnose word alles duidelijk, medicatie helpt enorm... Maar ik heb de ervaring dat ik ergens aan kan beginnen en het niet afmaak, doordat ik erg snel mijn interesse verlies als de leerstof mij niet boeit, of als ik gedeelten uit de leerstof al weet.... Dan word het te saai, dan verlies ik mijn concentratie en aandacht.... en geef ik het op.
En ookal merk ik dat de medicatie mij motiveert, ik weer energie heb, ik mij kan focussen... in mijn achterhoofd weet ik dat dit niet voldoende is om aan een opleiding te beginnen en vooral af te maken... Dus durf ik er ook niet aan te beginnen. Het idee om toch weer te falen wil ik niet krijgen...
6 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra @yvonnes​, ook het beginnen aan opleidingen of banen en de interesse verliezen is zo herkenbaar. Ik dacht altijd dat het toeval was of ik heb het patroon niet willen erkennen, maar dat is wel wat het is. Opvallend want ik heb een bovengemiddelde intelligentie. Maar als je mijn CV ziet en kijk wat ik heb gedaan, dan zie je dit niet terug. Het schijnt typerend te zijn voor bepaalde types ADHD; als iets je boeit dan bijt je je erin vast en kun je jezelf erin verliezen. Maar het kan je ook snel weer gaan vervelen en dan wordt het moeilijk om iets af te maken.

Een baan met heel veel prikkels en waar je dingen tegelijk moet doen is vaak een uitdaging. Echter een baan met meer rust en structuur kan gauw saai worden. Het eerste gaat me nu beter af met medicatie. Ik moet wel oppassen dat ik niet steeds meer van mezelf ga vragen en daardoor steeds meer medicatie nodig heb. Het tweede punt is nu ook makkelijker met mijn huidige medicatie, voorheen was ik in de ochtend en direct na de lunch niet vooruit te branden. Hier heb ik nu geen last meer van.

@andriesb​, hoe is het nu met jou? Een tijd niets meer van je gehoord. Neem je nog dex of andere medicatie?
6 maanden geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits @lindaalexandra
Nou precies, ik heb hetzelfde. Ook een bovengemiddeld IQ, en ik durf echt te zeggen dat ik behoorlijk intelligent ben..... maar een opleiding afmaken? 
Daarnaast heb ik ook de "pech" dat ik Autisme heb, waarbij het kenmerk "als iets je boeit dan bijt je je erin vast en kun je jezelf erin verliezen. Maar het kan je ook snel weer gaan vervelen en dan wordt het moeilijk om iets af te maken."    ook een kenmerk is. Dubbelgenaaid houd beter toch? 🙈

En wat je verteld over een baan.... ook erg herkenbaar. Ik heb uitdaging nodig, ik ben een spons voor kennis en informatie, sleur hou ik niet van dan ga ik mij vervelen en raak ik al mijn motivatie kwijt... maar ik weet ook dat ik daardoor continu de uitdagingen opzoek en daardoor erg veel van mijzelf vraag, over mijn grenzen heen ga.....met als gevolg een dikke vette burn-out 😔
Dus ik hoop nu, dat ik met medicatie, wat meer structuur krijg in hetgeen wat ik doe, dus meer over de dag ga verdelen ipv alles of niets, dat dat vlakker word.... Waardoor ik mijzelf niet iedere keer compleet uitput. 
En dat heeft tijd nodig. Ik doe dit al 47 jaar zo. Dus het aanpassen en afwachten of het bij mij met medicatie lukt om uit "oud" gedrag te stappen, dat heeft tijd nodig. Ook hier geldt voor mij "niet te snel willen gaan" (maar geduld is nou niet mijn sterkste punt😀 )

6 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra @yvonnes​, dan zijn we ongeveer even oud. ADHD gaat vaak samen met een andere diagnose, vooral ASS. Dit is zowel je beperking als je kracht. Ik denk dat het belangrijk is om met medicatie als steuntje in de rug onze grenzen in de gaten te houden, maar vooral ook waar de mogelijkheden liggen. 

Wat heb je nodig om goed te kunnen functioneren in het dagelijks leven? Voor mij is dit enige structuur; zoals vaste en logische plekken in huis zodat ik dingen makkelijk kan vinden. Afspraken meteen in de telefoon zetten met reminders. Op dagen dat ik moet werken eerder opstaan. Voor het slapengaan juist een boek gaan lezen die niet zo interessant is. Een partner die rustig is, maar wel een eigen mening heeft en tegengas kan geven. En jij?


6 maanden geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits @lindaalexandra​  
Mee eens, met  "Ik denk dat het belangrijk is om met medicatie als steuntje in de rug onze grenzen in de gaten te houden, maar vooral ook waar de mogelijkheden liggen.
"

Wat heb je nodig om goed te kunnen functioneren in het dagelijks leven? 

Net als jij structuur. Als mijn man voor zijn werk bijv. naar het buitenland gaat, dan is mijn structuur weg, want hij komt niet thuis. Een of twee dagen gaat nog wel, maar een week is voor mij te veel... met als gevolg dat ik dan van binnen slag raak, ik heel erg in mijn hoofd ga zitten, alles uitstel en niets onderneem, mezelf slecht verzorg....want ja, waarom boodschappen halen, een boterham kan ook...waarom iets opruimen, ik ben toch de enige die er tegen aan kijkt...op een of andere manier kan ik dan ook niets voor mezelf doen.. Terwijl als de structuur er wel is, dit allemaal niet of minder aan de orde is. Dan kom ik juist tijd te kort.
(Hij weet dat hoor en hij moet ook lekker gaan en vooral ook zijn eigen ding blijven doen. Het is mijn dilemma.)

Spullen op een vaste plek, ja dat heb ik ook. En ga het niet verplaatsen, want daar kan ik van in de war of in paniek raken, het frustreert.. En nu is mijn man ook niet echt van het opruimen, maar teveel stapeltjes of spullen in de huiskamer kunnen mij onrustig maken in mijn hoofd, want overal ligt wat en dan moet ik het allemaal wegruimen om rust te brengen.

Afspraken staan op de kalender, in mijn telefoon en nog moet ik een briefje op tafel leggen die ik direct zie als ik opgestaan ben, anders vergeet ik het nog.

Voor het naar bed gaan heb ik ook een routine, het stelt niet zoveel voor, zoals bijvoorbeeld de sloten nakijken of ze op slot zitten... dat zitten ze en dat weet ik, maar ik moet het toch checken...doe ik dat niet, dan lig ik niet rustig in bed, ga ik er toch weer uit om het na te kijken..Dus gewoon mijn routine erin houden, sloten nakijken, thermostaat omlaag, lampen uit, plasje doen, water neerzetten en dan pas in bed.

Gelukkig is mijn partner ook het rustige type met een eigen mening en mij een schop onder mijn hol kan geven zoals ik die nodig kan hebben 😃  Het gaat goed samen, we vullen elkaar goed aan.

En ik heb het ook nodig om zo min mogelijk stress te hebben, dus bijv. prikkelarme omgeving. Als ik op mijn neefje en nichtje pas, dan ben ik na 3 uur uitgeput... dus dat zal ik zeker niet iedere dag doen. 
Niet iedere dag naar de stad, ik wacht tot ik meerdere spullen nodig heb en ga dan pas... 
Bij teveel afleiding en ergernis aan geluiden van buiten, dus externe prikkels, oordopjes in of muziek harder. Ik heb ook oordoppen op maat voor het slapen, dat had ik jaren geleden al moeten doen, wat een verademing! Ik hoor geen gesnurk meer, geen auto's, geen mensen, geen kraken of piepjes in huis, bij het kleinste geluidje was ik namelijk al wakker... Heel vermoeiend. En een goede nachtrust maakt ook een wereld van verschil, ben minder uitgeput bij het opstaan.

En zo kan mijn lijstje nog wel ff doorgaan hoor😁  


6 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra Haha, wat een feest van herkenning. Vooral de oordopjes, zonder kan ik niet slapen. 

Merk je nu dat je dingen anders doet of ervaart met medicatie? Ik merk dat ik rustiger reageer, eerst denken en dan pas een reactie geven. Ook raak ik minder snel overprikkeld en heb ik meer overzicht.
6 maanden geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits Nou precies dat dus. Een autisme trekje is ook veel in het hoofd zitten, dat zal altijd zo blijven.., maar met medicatie ga ik niet meer enorm van hak op de tak, word ik minder afgeleid door "bijzaken". Kan ik het beter bolwerken, overzie ik het beter. 
Ik ben ook rustiger in mijn lijf, minder gespannen, minder snel geprikkeld door externe dingen, waardoor de tsunami van emoties stukken minder is.... Door een vertraagde informatieverwerking kunnen bij ASS de emoties ook vertraagd komen, soms pas dagen later en bij mij uit dat zich in een tsunami, dus niet een beetje verdriet, of een beetje boos, nee mega boos of verdrietig en dan heb ik echt moeite om "normaal" te kunnen functioneren, met gevolg dat ik dagen tot weken van slag kan zijn...
Met de medicatie merk ik tot nu toe, dat het meer een grote golf is die sneller weg is, ipv een tsunami die alles op zijn weg meeneemt en kapot maakt😃 (heropbouw duurt langer)

Het veranderd niet mijn andere manier van denken, mijn andere manier van doen vanuit het autisme. Maar dat hoeft ook niet en wil ik ook niet, ik ben zoals ik ben.  Maar ik voel me dus heerlijk op deze medicatie, ik heb me in geen jaaaaaaaaaaren zo goed gevoeld😃
6 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra @yvonnes​, merk je bij de langzame informatieverwerking nog verschil of het om verbale, motorieke of visuele verwerking gaat? Bij mijn dochter uit het zich vooral verbaal, terwijl ze visueel heel sterk is. Dit gaat met medicatie nu een stuk beter.

ik ben er zojuist achter gekomen dat als ik in de ochtend met kortwerkende medicatie begin en in de middag overstap op de langwerkende medicatie, de 18mg langwerkende veel langer werkt dan in de ochtend. Normaal zat ik in de avond best wel uitgeblust op de bank, maar nu was ik gewoon alert en kon ik toch rustig in slaap vallen. Ik voelde wel even iets van een rebound aan het eind van de middag, maar daarna was het weer prima. (net alsof de "volgende" dosis niet op tijd was vrij gekomen). 
6 maanden geleden

Beantwoorden

Yvonne Brits @lindaalexandra
Wat ik merk qua medicatie van de vertraagde informatieverwerking…. Oef…hoe leg ik dat kort uit. Erg moeilijk voor een autist, want alles is belangrijk, alle bijzaken zijn ook belangrijk….. Ik zal mijn best doen.
😁

Zie de hersenen met een netwerk van snelwegen erin… En de TomTom in de hersenen weet de kortste weg, de gewenste weg, en brengt de informatie precies waar het wezen moet.
Bij Autisme zijn het snelwegen met wegwerkzaamheden, omleidingen, kuilen in de weg, waar de TomTom iedere keer weer een nieuwe berekening moet maken om de informatie toch op de juiste plek af te leveren. 
En uiteindelijk is de TomTom zo in de war dat de informatie niet plek A bereikt, maar plek B…. 

Dus de informatieverwerking loopt anders en daarna brengt het verwarring omdat het op plek B is aangekomen en dit klopt niet met het verhaal/plaatje/gesprek. En dan reageer je dus anders, interpreteer je het anders.

Ik ben wat ouder dan jouw dochter, dus ik heb al meer geleerd om met deze af en toe waardeloze TomTom om te gaan. In de zin dat ik vanuit mijn opgeslagen ervaringen in deze omleidingen, sneller kan reageren op de “juiste” manier. Dus al deze (jarenlange) ervaringen hebben mij verbaal steeds sterker gemaakt, ik weet nu sneller wat ik moet/hoor te zeggen of moet reageren. Daarnaast heb ik ook veel kennis in communicatie (opleiding), wat mij ook enorm heeft geholpen in het verbaal sterker worden.

Dat ze visueel erg sterk is, dat herken ik ook.. En persoonlijk zie ik dat als een heel groot pluspunt, want je ziet dingen die anderen niet zien, je kijkt heel anders tegen dingen aan, wat weer tot verrassende conclusies komt en unieke oplossingen geeft en 101 ideeën. En soms zie ik echt niet wat anderen zien, dan denk ik “hoe kom je daar nu bij? Ik zie dat echt niet hoor, waar dan 😳?” , maar daar kunnen we gelukkig erg om lachen.

Voor mij maakt de medicatie geen verschil in de vertraagde verwerking van verbaal, motoriek of visueel… De medicatie helpt mij wel om meer te kunnen focussen op één onderwerp, waardoor de TomTom ook minder last heeft van alle omleidingen. Het helpt ook om eerder te kunnen stoppen in alles continu te analyseren van al deze omleidingen, kuilen, wegwerkzaamheden…. Dus “het is wat het is” i.p.v. “hoe, wat, waarom, wie, wat als…. Ik begrijp er niets van… en weer overnieuw beginnen met analyseren”.
Voor mijn autisme opzich werkt het niet zo sterk zoals het wel voor mijn Adhd werkt/helpt.

Nou korter kon ik het niet maken…Sorry😊

Wat fijn dat je voor je zelf de juiste dosering hebt uitgevonden. Kan me voorstellen dat je je een stuk beter voelt als je op deze dosering weinig tot geen “klachten”hebt. Top! Dat is ook nog wat ik wil gaan testen, of ik mijn dosering zo kan aanpassen dat ik niet nadat de laatste dosering is uitgewerkt, ik weer instort…Maar zoals mij probeer aan te leren, stapje voor stapje….. Dus dat komt.

6 maanden geleden

Beantwoorden


toon 11 overige reactie(s)
Linda Alexandra 1 jaar geleden geplaatst
@coenoldebijvank​, je intentie is goed en je hebt gelijk dat de angst overwonnen moet worden en dat we moeten leren omgaan met het feit dat we niet overal controle over kunt hebben. Hier ligt tevens de uitdaging, zeker als je al een paar keer bent vastgelopen. Het doel is om weer lekker in je vel te zitten en weer goed te gaan functioneren- binnen het gezin en ook in een baan die bij je past en je voldoening geeft. Die reis, (diagnose, afstellen op medicatie, begeleiding), is heel persoonlijk en kan heel moeilijk zijn. Zeker als er sprake is van meerdere diagnoses en/of medicatie naast elkaar. En ben je eindelijk goed ingesteld en heb je het gevoel dat je het aan kunt, dan is er de valkuil dat je de lat steeds hoger gaat leggen..

Mijn ervaring is dat het aan jezelf werken een continue proces is.

 
Andries McQueen 1 jaar geleden geplaatst
Heey @coenoldebijvank en @lindaalexandra

Even geen ruimte gehad nog om te reageren, maar bij deze! 😉
@coen, aan de motivatie om te gaan werken ligt het niet. Maar door die burn-out in 2013 en de jaren daarna van angstklachten, medicatie op en afbouwen, opname etc, is er een stuk vanzelfsprekendheid weg die ik vroeger wel had. Nu is elke nieuwe stap spannend, omdat het in mijn geheugen nog vers is dat er NIETS meer lukte.

Daarnaast komt het stukje onoplettende (ADD) waardoor ik grote moeite heb met overzicht krijgen over alle verschillende beroepen, mogelijke opleidingen. Maar ook hoe ik na 6 jaar in godsnaam moet uitleggen waar ik vandaan kom en dat ik toch echt wel geschikt ben.

@lindaalexandra Je beschrijft het treffend, je hebt een tijdje niet kunnen lopen en nu heb je nog angst om vast te lopen, terwijl je het waarschijnlijk wel kan! Ik hoop dat je daarin ook de juiste begeleiding krijgt!

Ik heb het de laatste 3 maanden geprobeerd en merk dat ik er zelf niet uitkom. Daarom heb ik de stap gemaakt om naar het UWV te gaan. Zij kunnen loopbaancoaches inschakelen die met me meekijken, meeloopdagen / stages kunnen regelen zodat ik op mijn plek kom. Het is alleen nog even de vraag wie dat gaat betalen…. Ik hoop en bid echt dat zij die investering willen maken, want uiteindelijk wordt iedereen er beter van!

@linda uit je verhaal begrijp ik dat je ervaring hebt met het instellen. Ik hoop zo dat het bij mij mee gaat vallen! En dat het me het broodnodige overzicht gaat geven!

Hoe pak jij je zoektocht naar werk aan?

@coen Risperidon is idd pittig! Maar als het jou helpt!

Linda Alexandra 1 jaar geleden geplaatst
@andriesb, wat een goed idee om bij het UWV te vragen naar een loopbaancoach. Ik ga dit ook maar eens proberen. Ik heb een aantal sollicitatiegesprekken gehad en de eerste vraag was of ik stressbestendig was en of ik altijd het overzicht kan bewaren. Nou, ik kan je zeggen dat ik dit zeker niet was en het feit dat ik geen overzicht had, juist de reden was dat ik iedere keer vastliep. Met medicatie heb ik wel overzicht, maar ik heb sindsdien niet meer gewerkt dus weet ik niet of hoe het nu zal gaan. Ook weet ik niet of het een goed idee is om meteen te vertellen over mijn AD(H)D. Ben jij hier open over? 

Wat betreft het instellen op medicatie, ik hoor wel positieve verhalen over methylfenidaad of dexamfetamine in combinatie met fluoxetine. Zo laag mogelijk beginnen en langzaam wennen. De hierboven genoemde stimulantia zorgen voor een betere concentratie, meer overzicht en energie. De meeste ADD-ers lijken hier wel goed op te reageren, nu maar hopen dat dit ook voor jou geldt..

Joost Angeta 7 maanden geleden geplaatst
@fayh prachtig verhaal en heel erg herkenbaar. Hier ook ADD en 45.
Hoe gaat het nu met je?
Odet MG 7 maanden geleden geplaatst
Wow! Ook voor mij is het alsof ik mijn eigen verhaal en gevoelens teruglees! Blijft heerlijk, die herkenning hier, keer op keer!
Ik ben trouwens 35 en heb m'n diagnose sinds een paar maanden. Maar weet het al jaren, net als jij. Sinds een jaar puur toevallig hier terechtgekomen (was eigenlijk opzoek naar informatie over pms en kwam hier een topic daarover tegen) en ik voelde me weggeblazen door de herkenning in alle verhalen hier. Toen was ik vastberaden om achter een diagnose aan te gaan want inmiddels was ik zo ongelooflijk gefrustreerd door mijn vergeetachtigheid, gebrek aan focus en energie en de overprikkeling... Binnenkort heb ik een afspraak bij de psychiater voor medicatie. Erg benieuwd wat dat voor mij gaat doen!

Welkom en heel veel succes hier ;)
Yvonne Brits 6 maanden geleden geplaatst
Heel herkenbaar en hieronder een leuk/herkenbaar artikel erover

https://www.ad.nl/binnenland/volwassenen-met-adhd-had-ik-dit-veertig-jaar-geleden-maar-geweten~a0320e9a/
Sylvana Van der Blom 6 maanden geleden geplaatst
Wauw wat een herkenbaar verhaal altijd geweten dat je anders bent en dingen anders doet maar niet je vinger erop kunnen leggen. Ik ben 37 en sinds een paar maanden officieel gediagnostiseerd met add. Ik ben nu met medicatie bezig maar wat een zoektocht. Na van alles te hebben geprobeerd toch terug naar methylfenidaat maar nu nog de juiste dosering vinden. Iemand toevallig ervaring met medicatie? En dat van je werk is hekenbaar. Ik werk 11 jaar in het speciaal basisonderwijs. Maar de populatie is enorm heftig geworden de afgelopen jaren. We krijgen steeds zwaardere diagnostieken binnen of leerlingen met psychoatrische aandoening. Ik begin mij zo langzaam  af te vragen of ik dit werk wel moet blijven doen. Ik vind het erg leuk,maar het word te zwaar. Ik raak zelf overprikkeld en het trekt letterlijk leeg

Groetjes Sylvana
Linda Alexandra 6 maanden geleden geplaatst
@sylvanavanderblom​, herkenbaar dat het speciaal onderwijs steeds zwaarder wordt. Er zijn ook steeds meer kinderen met een diagnose en de psychiatrische aandoeningen lijken steeds zwaarder te worden. Zelf werkte ik in de psychiatrie en tegenwoordig bij een arbodienst. Bij beide instellingen zie ik steeds meer medewerkers met burn-outs. Zelf heb ik er ook mee geworsteld. Vorig jaar kreeg ik mijn ADHD gecombineerde type diagnose en daarmee vielen veel stukjes op z'n plaats. Het is ook voor mij een zoektocht geweest naar de juiste dosering en daarnaast naar een goede balans in het dagelijks leven. Zoals meer structuur en op tijd rust nemen en je grenzen stellen. Ik heb nu 18mg langwerkend in combinatie met 3 x 5 kortwerkend voor de middag/avond. Maar door hormoonschommelingen moet ik soms meer bij doseren. Ik merk ook als ik zelf over mijn grenzen ben gegaan dat er meer nodig is en dat is nou net niet de bedoeling.

Welke dosering heb je nu? Heb je er baat bij?
reactie op @lindaalexandra:
Sylvana Van der Blom Hoi 

Bedankt voor je reactie. Ik had zelf geen baat bij de 18 en de 36 ooookk nauwelijks. Het lijkt net alsof mijn lichaam na 3 weken zegt nu ben ik eraan gewend. Ik zit op 54mg, en 's middags 3x5mg. Gisteren opnieuw met methylfenidaat gestart. Ik merk wel dat ik mijn lichaam wat meer de tijd moet geven. Dus de komende 3 weken wil ik deze dosering aanhouden. Dit jaar ga ik gebruiken om te beslissen of het verstandig is om mijn huidige werk uit te blijven voeren. Ik doe (voor mijn gevoel) de leerlingen te kort en mijn batterij is zo leeg einde van de dag en ik heb thuis nog een gezin. De overprikkeling is mij vaak te veel. en inderdaad over mijn grenzen gaan, omdat ik mij met taken van mijn collega bezig hou ipv met enkeld mijn eigen functie (onderwijsassistent) want het is zo leuk. Maar zo niet verstandig maar een te hoog verantwoordelijkheidsgevoel en perfectionostisch een drang om mezelf te bewijzen denk ik. 
6 maanden geleden

Beantwoorden

Linda Alexandra @sylvanavanderblom​, het is ook zo zwaar; je eigen "beperking" in combinatie met een zware baan die veel energie kost en daarnaast nog je gezin. Geeft je baan je ook voldoening? Een valkuil is dat je de lat steeds hoger gaat leggen. En dat je dan steeds meer medicatie nodig hebt. Meer medicatie kunnen ook meer bijwerkingen geven. Heel herkenbaar...

Wat zijn je ADHD klachten? Weinig energie, prikkelgevoeligheid? Wat vreet bij jou energie? 
6 maanden geleden

Beantwoorden


toon 1 overige reactie(s)
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 21 March 2019 om 23:04
Aantal lezers 55
Aantal reacties 27