Deze kapitein heeft haar dagje niet

Laatste reactie 04/11/2017 12:30 door Coen
· Markeren als ongelezen
Ann V 1 maand geleden geplaatst
Hallo allen,

Geen idee wat ik hier kom doen. Tja de topic is mij niet onbekend, maar naar waar ik naar op zoek ben is moeilijk te zeggen. Waarschijnlijk net als een ieder een luisterend oor, een klankbord of erkenning van anderen.
Ben een mama van drie kindjes, waarvan mijn jongste zoon, 7 jaar oud, gediagnosticeerd is met adhd/kenmerken van autisme. Vandaag was het weer zo'n dagje.....deed ik het maar beter, dweilen met de kraan open, brandjes blussen en soms hele vuurhaarden. Ik kan hem opeten uit liefde en tegelijkertijd spuw ik vaak mijn eigen frustraties, onmacht uit, ....ik ben soms zo op, en de dag erna start ik opnieuw, voorlopig met volle moed, ....vraag me af hoe lang ik ons woelig schip (gezin) kan sturen.
De andere kindjes zijn meisjes, 9 en 11. Mijn man doet zijn best, maar ik vrees dat de appel niet ver van de boom is gevallen.
Deze kapitein heeft haar dagje niet. 😢.
Coen Olde Bijvank 4 weken geleden geplaatst
Haha, lekker binnen komen hier. "Geen idee wat ik hier kom doen".

Heel veel mensen lezen stil mee.. maar op een gegeven moment.. heeft hij of zij problemen of zoek diegene hulp. Dan is het ADHDblog forum een uitkomst.. ik krijg gelukkig regelmatig leuke email berichten van mensen die zijn geholpen door het ADHD-blog platform, zie ook onze site https://adhdblog.nl 

Wat mooi dat je kinderen hebt, ook al is dat af en toe lastig. Je bent er in ieder geval voor ze. Ik denk dat je meer in je mars hebt dan je denkt.. belangrijk is dat je goed blijft eten eten slapen (brandstoffen). 

En iedereen heeft zijn dag wel eens niet.. hoop dat het ondertussen weer beter met je gaat?

Waar loop je het meeste tegenop dan?
Ann V 4 weken geleden geplaatst
Tja waar loop ik tegenaan? Vooral tegen mijn eigen onmacht denk ik. Ik probeer zoveel mogelijk rustig te blijven maar binnenin ....pff wat lastig. Vooral de situaties waarop het uit de hand loopt. Waar je het niet ziet aankomen en plots die bom bij mijn zoontje knalt. En hij knalt best wel veel. Om een pot choco die op is, om een verhaal dat er vertelt wordt, omdat hij iets niet krijgt, om ... vanalles en nog wat en het gaat van 0 naar 100.
Dat de borden sneuvelen, de deuren knallen, dat is lastig maar dat hij zijn zussen aanvalt , of mij soms ook daar heb ik het nog het meest moeilijk mee, denk,ik. Die fysieke agressie van mijn zoontje. Ik sla nooit terug trouwens, kan absoluut niet vind ik. Ik trek best wel grenzen, maar in zijn explosie is hij niet toegankelijk voor eender welke interventie heb ik het gevoel en dat neemt dan wel energie in beslag.
reactie op @annv:
B V Hey Ann

Heel begrijpelijk. Je wilt het goed doen maar soms gaat het gewoon niet. Die onmacht... verschrikkelijk. Ik herken mezelf soms niet. Ik was altijd zo geduldig maar nu heb ik soms dagen dat ik 1brok frustratie ben.
Ik hou me altijd voor dat elke nieuwe dag een nieuw begin kan zijn. Gelukkig is mijn dochter heel vergevensgezind.
Sterkte, je bent sterker dan je beseft.
3 weken geleden

Beantwoord

Coen Olde Bijvank Of voor je gevoel gaat alles goed en de goede kant op maar anderen vinden van niet. Dat vind ik vervelend.. het werkt zo averechts.. gezien de positieve vs negatieve energie.

Zelf ben ik heel vaak blij en positief gestemd en anderen zijn vaak minder vrolijk.. die trekken mij dan ook mee naar de negatieve kant.. het is niet zo dramatisch.. maar wel lastig.
2 weken geleden

Beantwoord


toon 1 overige reactie(s)
Coen Olde Bijvank 3 weken geleden geplaatst
Hoi @annv​ heel herkenbaar.. als ik kijk hoe mijn moeder soms verhalen tegen mij verteld.. dan herken ik dit zeker. Zelf geen vader.. maar begrijp serieus wel dat het erg lastig is voor een moeder met zo'n (lieve) maar erg uitdagende zoon.

Zoals ik lees zijn het uiteenlopende situaties van een choco pot tot een verhaal, wat lastig inschatten waarom het misgaat.. vraag je daarin weleens of geeft hij daar geen gehoor aan?

Goed dat je niet terugslaat, daar schiet je ook helemaal niks mee op en mag je (naar mijn mening) ook niet doen.

Hoor graag van jou.
Ann V 3 weken geleden geplaatst
De situaties die uit de hand lopen zijn zeer verschillend. Soms kan ik ze plaatsen, maar soms denk ik dat hij eerder geprikkeld is door iets anders waardoor zijn potje thuis overloopt. Momenteel is hij naar mijn gevoel nog klein om zelf te reflecteren. Hij gaat vaak een gesprekje uit de weg. Het enige dat hij aangeeft is dat hij zo geboren is en ja, dat voelt hij dus wel goed aan. Ik vind het vooral moeilijk omdat ik het gevoel heb dat iedereen het lastig heeft. Zijn lieve zeer empathische zus van 9, die zichzelf aan de kant schuift. Zijn, zelf zeer temperamentvolle oudere zus met wie het conflict vaak uitdraait op aldus de fysieke agressie, zijn papa die ook zelf zeer temperamentvol is en ook vaak de deur uitvliegt als hij even stoom moet afblazen, wat op zich wel oke is. Hijzelf, mijn kleine schat die zichzelf zo moeilijk kan sturen, die het moeilijk heeft met leren, vrienden, motoriek, en zoveel meer.
En ik, zelfs met een bril van inzicht en empathie lijk ik geen verandering te kunnen aanbrengen. Ik besef heus wel dat het niet gaat om veranderen maar aanvaarden. Maar hoe kan ik aanvaarden dat mijn kinderen zich niet gewoon lekker in hun vel kunnen voelen. En hoe kan ik voor mezelf aanvaarden dat ik niet het gezellige warme nest kan bieden. Net alsof we allemaal in hetzelfde schuitje zitten ....we hebben het allemaal, welliswaar op een andere manier, niet onder controle.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 21 October 2017 om 22:03
Aantal lezers 14
Aantal reacties 7